«پرچم پوسیده را باد برد» پاس با تاریخ ٦٦ سالهاش به لیگ ٣ سقوط کرد. اما پاس دهسال پیش مُرد. از لحظهای که اسماعیل احمدی مقدم، تاریخ را فروخت. واقعیترین تیم نظامی در فوتبال ایران. متعلق به شهربانی که متشکل از افسران کادر بود و دانشجویان پلیس؛ مثل زسکا مسکو. پایه پاس را سروان مهدی اسداللهی گذاشت، اولین کارشناس فوتبال ایران که در یادداشتهایش آنالیز میکرد و از تاکتیک مینوشت. اگر اخلاق از مکتب شاهین آمد، انضباط فوتبال ایران در دهه چهل و پنجاه، متاثر از خلق و خوی پاس بود که تعمیم یافت به تیم ملی و باشگاههای نوخاسته در لیگ تخت جمشید. با حسن حبیبی، محمد رنجبر، همایون شاهرخی، حسین کازرانی، محمد صادقی یا مجید حلوایی زننده گل پیروزی به برزیل در المپیک مونیخ. آدم، خبردار ایستادنش میآید با شنیدن اسم اساطیر سبز? پاس، واپسین فاتح ایرانی جام آسیاست. کاپیتانش علیرضا حکیمزاده بود که حافظه معیوب فوتبال ایران، نام او را حتی قبل از انحلال تیمش از یاد برد. ۲۵ سال قبل استاد ابراهیم افشار در کیهان ورزشی به پاسِ قهرمانی پاس، تیتر زد: «پرچم در باد میرقصید» حالا پرچم پوسیده را باد برده. پرچمی که وحید هاشمیان را تا بایرن مونیخ برد و با جواد نکونام، رکورد بازی ملی را شکست.
از صفحه اینستاگرام مهدی رستم پور: @Mehdi_Rostampour