سکانس اول(برای محبوب ترین بازیکن تاریخ ایتالیا)
شاید اگر به کسی که فوتبال ندیده یا آنرا درک نمی کند، بگویید محبوب ترین بازیکن یک کشور، همان کسی است که پنالتی فینال جام جهانی این کشور را به آسمان فرستاده است از تعجب دهانش باز بماند. تصورش را بکنید چه لحظه ی حساسی است!! یک ملت نگاهشان به ساق های توست. اگر گل کنی، آنان را از تمام غمهایشان رهانیده ای و اگر خراب کنی آب سردی ریختی بر پیکر بی جانشان. شاید تصور کنید کسی که اینگونه مردمان کشورش را نا امید کرده، دیگر در دل این مردم جایی نخواهد داشت. دیگر او را دوست ندارند و به او احترام نمی گذارند. اما اینجا "ایتالیا"ست.کشوری که مردمانش وفادارند و قدردان. کشوری که فوتبال جزو سرگرمی های درجه یک شان به شمار می رود. البته شاید "سرگرمی" واژه ی مناسبی برای توصیف فوتبال نباشد. فوتبال خود زندگیست. در زندگی عشق جریان دارد. در زندگی، انسان های بزرگوار می بخشند و از خطای معشوقه ی خود می گذرند. آری آن "دم اسبی مقدس" معشوقه ی مردم ایتالیا بود. شاید او با فرستادن پنالتی به آسمان، مردمان کشورش را نا امید کرد اما آنان هرگز از او کینه به دل نگرفتند و مانند آندرس اسکوبار کلمبیایی او را به قتل نرساندند و حتی او را از بوفون افسانه ای و گلادیاتوری مانند توتی هم بیشتر دوست دارند. روبرتو باجو، درباره این پنالتی می گوید:"توپی که به آسمان فرستادم،دیگر هیچوقت برنگشت" از پیشانی این جمله عرق شرم می ریزد. مگر می شود ناراحت نبود؟مگر می شود شرمنده نشد؟
او سمبل فوتبال ایتالیاست. او کسی ست که پنالتی فینال را خراب کرده است اما مردم او را دوست دارند. امید هایشان را نا امید کرده اما باز هم او را دوست دارند. همین چیز هاست که بودای کوچک را از دیگر بازیکنان فوتبال متمایز میکند.
روزنامهنگاری از مارادونای بزرگ پرسیده بود، خود او از دیدن بازی چه کسی لذت میبرد؟ مارادونا پاسخ داده بود:"زیدان باعث میشود آدمی بازی فوتبال را بشناسد و بفهمد. ولی من بیشتر از دیدن بازی روبرتو باجو لذت میبرم. چون باجو فوتبال را معنا میکند. مهم نیست او در چه سنی باشد و در چه تیمی توپ بزند. من شیفتهی بازی او هستم، زیرا باجو مانند رویایی و رویاپرداز است"!!
برایان لادروپ ستاره سابق تیم ملی دانمارک در باره ی باجو میگوید:"او بدون شک ماهرترین شماره ده فوتبال مدرن است. او یک الگوی بازیسازی است که می تواند شانس های گلزنی زیادی خلق کند و گل های فراوانی به ثمر رساند."
آلدو آگروپی سرمربی باجو در فیورنتینا می گوید:"فرشتگان در پاهایش آواز می خوانند."! اما عجیب ترین نقل قول را سرمربی باجو در تیم "برشا" دارد. او می گوید:روبرتو باجو بهترین فانتاسیستای ایتالیایی بود. او بهتر از جوزپه مه آتزا و جامپیرو بونی پرتی بود و در میان بزرگترین های تمامی ادوار قرار می گیرد، درست پشت سر مارادونا، پله و شاید هم کرایف. بدون مشکل مصدومیت و مشکلات زانویش، او بهترین بازیکن تمام تاریخ است!!
سکانس دوم(افتخارات)
1- افتخارات باشگاهی
یوونتوس
جام اروپا سال 1992-1993
سری آ سال 1994-1995
کوپا ایتالیا سال 1994-1995
میلان
سری آ سال 1995-1996
2- افتخارات ملی
جام جهانی 1990 رده سوم
جام جهانی 1994 نایب قهرمان
3- افتخارات فردی
گارین طلایی با وینچنزا (جایزه بهترین بازیکن در سری C1 ایتالیا) : 1985
جایزه براو (بهترین بازیکن زیر 23 سال اروپا ) : 1990
جام اروپا (آقای گل) : 1990-91
برنده ی توپ طلا و بهترین بازیکن جهان:1993
روبرتو باجو فعالیت ورزشی خود را از باشگاه"ویچنزا" آغاز کرد. در آنجا موفق به زدن 12 گل شد. بعد به "فیورنتینا" پیوست. در 94 بازی،39 گل به ثمر رساند. از سال 1990تا1995 در "یوونتوس" توپ زد. در یووه 141 بازی کرد و 78 گل به ثمر رساند.
بعد از یوونتوس به "میلان" پیوست. دو سال در این تیم بود و موفق به زدن 24 گل شد. سال 1997 به "بولونیا" پیوست.30بازی انجام داد و 22 گل زد. از سال 1998تا 2000 در "اینتر میلان" بود. در این تیم،12 گل به ثمر رساند.
در آخرین ماجراجویی خود،به تیم"برشا" پیوست. 4سال در این تیم توپ زد و 45 گل هم به ثمر رساند.
او در "تیم ملی ایتالیا"هم 56 بازی انجام داد و موفق به زدن 27 گل شد.
