«قرعه ی آسان برایِ شاگردان گواردیولا در جام حذفی».
عبارتی که بعد از قرعه کشی جام حذفی انگلیس بارها و بارها در رسانه ها تکرار شد. انگار که هیچ کدام، از آنچه که تاریخ فوتبال را ساخته اطلاعی ندارند. تاریخ فوتبال از دید آنها خلاصه می شود در جام ها، قهرمانی ها و پرداختن به بزرگترین بازیکن ها و باشگاه ها. درست مثل تاریخ نگاری هایِ سلسله ای، که تنها وظیفه یِ مورخ در آن، ثبت و ضبط فعالیت هایِ سلاطین و خانواده هایِ اشرافی آنها بود و سایر طبقات اجتماعی نقشی در آن نداشتند و صرفا رمه ای بودند، نیازمند چوپانی قدر قدرت.
حالا و در فوتبال امروز نیز، انگار همه چیز خلاصه میشود در آنچه حولِ محور باشگاههای بزرگ می گردد. برایِ کسی مهم نیست که شاید رعیتی از سایه خارج شود و سیلی ای محکم نثار یکی از اشراف زادگان بکند؛ کاری که ویگان از انجامش ابایی نداشت و به همه یادآوری کرد که فوتبال قابل پیش بینی نیست، در فوتبال بازی آسان نداریم، کسی از پیش باخته نیست و تا زمانی که این توپ گرد نتیجه را مشخص میکند، نباید رویِ فوتبال قمار کرد.
اما انگار قرار نیست این نگاهِ از بالا به پایینِ رسانه ها به تیم هایِ شگفتی سازِ عاری از ستاره هایِ آنچنانی، متوقف شود.
«حذف غیرمنتظره منچستر سیتی از جام حذفی».
تیتری که امروز در رسانه ها مشاهده می شود.
خوب نگاه کنید، رعیتِ پیروز، در جشن پیروزی خودش نیز نمیتواند حضور داشته باشد و باز هم این سلاطین هستند که نامشان در سر خط خبر ها می آید.
انگار که ورزشی نویس امروز، همچون تاریخ نویسِ دیروز، نمی تواند خود را از بند سلاطین خارج کند.
شاید روزی رسانه ها هنگام به کار بردن عبارات در سر خط خبرهایِ خود کمی دور اندیشانه عمل کنند.
شاید روزی احترام برایِ همه ی تیم ها جایگاه خود را در رسانه هایِ ورزشی پیدا کند.
شاید روزی از ورزشی نویسی سلسله ای فاصله بگیرند و تاریخ فوتبال را با همه یِ شگفتی ها و خاطرات تلخ و شیرینش به رشته تحریر در آورند.
شاید روزی همه ی ما از فوتبال برایِ فوتبال بنویسیم... .
پایان
