اول از همه پیشاپیش قهرمانی پرسپولیس رو تبریک میگم.
دوم هیچ شکی نیست که هیچ سرمربی بدون ایراد نیست و انتقاد بهش وارد هست.
در اینجا میخوام چند انتقاد ساده از برانکو داشته باشم و امیدواریم که در ادامه فصل در آسیا و در فصل بعدی این مسائل برطرف بشه.
1- دفاع تیمی و دفاع فردی : یکی از اصلی ترین مشکلات تیمهای برانکو چه در تیم ملی و چه در پرسپولیس - برانکو بدون شک از نظر توسعه بازی در یک سوم میانی و خط حمله عالیه و همچنین بازی مالکانه و تهاجمی اما در نقطه مقابل ، مخصوصا در بازی های مهم و حساس در کارهای دفاعی خوب کار نکرده. گاهی اوقات لازمه که دفاع تیمی و انفرادی کار بشه مثل بازی نیمه نهایی با چین در جام ملتهای آسیا 2004و بازی با الهلال. اگه دربازی با چین سازماندهی دفاعی خوبی داشتیم ، راحت فینالیت بودیم. یا در بازی های جام جهانی 2006 و اون نیمه فوق العاده عالی جلو مکزیک ولی بعدش در دفاع تیمی به مشکل خوردیم. این نظریه فرگوسن در این زمینه هم درسته : با مدافعین خوب میشه جام هارو برد.
2-ضعف در ضدحمله خوردن : یک نکته مهم دیگه که تیمهای برانکو شدیدا درش ضعف دارن . بازی با استقلال منصوریان و همین بازی رفت با الهلال روی گل دوم به بعد و بازی با السد روی گلهای آخری. اصلا به نظر میرسه برانکو هیچ برنامه ای برای مهار ضدحملات حریف نداره و این پاشنه آشیل تیم هست.
3- اصرار به ترکیب و سیستم ثابت : تقریبا میشه گفت در بازیهای بین المللی تمام حریفان دست تیم برانکو رو میخوانن. به هیچ عنوان ایده ای در این ارتباط نداره مثل تیم ملی در اون سالها. ترکیب ثابت مزایا هم داره اما معایبش بیشتره و برای رقیبان حرفه ای تر ، دستت روو میشه.
4- دیر تعویض کردن : گاهی اوقات مربیان اینقدر جسارت دارن که اگه بازیکنی ضعیف بازی کرد ، همون 30 دقیقه اول تعویض میکنن ولی برانکو وقتی که تیم هم عقبه ، بیشتر اوقات از دقیقه 70 به بعد تعوسض میکنه . این مشکل در تیم ملی زمان خودش هم وجود داشت.
5- عدم انگیزه بازی کنان نیمکت نشین و افت آنها : برانکو خیلی به سیستم چرخشی اعتفادی نداره ولی برای اینکه رقابت در تیم به وجود بیاد ، باید در بعضی از بازیهای لیگ به بازیکنان که کمتر بازی کردن ، بازی بده و گرنه اون بازیکن انگیزشو از دست میده و افت میکنه و در نتیجه در بازی هایی هم که به میدان میره عملکرد خوبی نداره . در تیم ملی زمان خودش هم این مشکل وجود داشت و کلا با 11 تا 14 نفر کار میکرد و بقیه فقط دکوری دعوت میشدن.
6- یک نواخت بازی کردن مقابل حریفان : اینکه در اکثر بازیها ، تعداد پاس بیشتر و مالکیت بیشتر و موقعیت گل بیشتر و شوت بیشتر و کرنر بیشتر ، متعلق به پرسپولیس هست اما در بعضی بازیها نمیتونیم ببریم وشکست میخوریم ، جالب نیست . مثلا جلوی السد ، پرسپولیس در 30 دقیقه اول بهتر بود اما السد خوب دفاع میکرد و اجازه میداد تا پرسپولیس جلو بیاد و بعد روی ضدحمله پرسپولیسو غافلگیر میکرد و بعد به گل رسید. پرسپولیس هم باید حرفه ای تر عمل کنه و جلوی چنین تیمهایی که لایه ای دفاع میکنن ، توپو بهشون بده و اجازه بده تیم حریف بیاد جلو تا حریفو در دام خودش گرفتار کنه که بهش میگن تله تاکتیکی.
7-نداشتن ثبات و آرامش و نظم تیمی در زمانی که گل اولو میخورن : این موضوع در بازی های آسیایی اتفاق میفته که البته در بعضی بازی ها. وقتی گل میخوریم ، احساسی بازی میکنیم و کلا منطقی در بازیمون وجود نداره . در حالی که باید نظم تیمی و تاکتیکی مون حفظ بشه.
8-فرصت سوزی بازیکنان : در فوتبال حرفه ای امروز تیمی که بیشترین بهره رو از موقعیت هاش ببره ، برنده ست و پرسپولیس گاهی اینقدر موقعیت خراب میکنه که اون بازی گره میخوره.
*** خوشحال میشم نظراتتونو بگین ***
