وقتی مورینیو اومد چلسی شد خدای من و در حد پرستیدن دوستش داشتم. هر چند هنوز چهره مغموم رانیری بعد بازی برگشت موناکو یادمه و اون نوع ایستادنش کنار زمین هنوزم آزارم می ده. کاش می موند و باهاش قهرمان انگلیس می شدیم.
مورینیو با مصاحبه هاش منو درگیر شخصیتش کرد. هر مصاحبه اش رو بارها می خوندم و واقعا بهم انرژی مثبت می داد. یادمه اولین باری که کلمه پارک کردن اتوبوس رو شنیدم از خود مورینیو شنیدم که گفته بود تاتنهام جلوی دروازه اش اتوبوس پارک کرده بود.
با اینکه اشتباهاتی داشت مخصوصا تو دوره دومش تو چلسی (مثل فروختن دی بروین که یادمه تو یه بازی پیش فصل یه گل خیلی قشنگ زد که از رو همون گلشم می شد فهمید استعداد فوق العاده ای داره)، اما هنوزم واقعا دوسش دارم و همیشه و هر جا براش آرزوی موفقیت می کنم. تنها عاملی که باعث می شه از پیروزی منچستر کمی احساس رضایتمندی کنم، حضور مورینیوی کبیر تو این تیمه.
کونته مربی واقعا باکلاس و موفقیه و امیدوارم سالها تو چلسی بمونه؛ حتی اگه تیمو دهم کنه. امیدوارم چلسی بازی فردا رو ببره و بتونه اخر فصل رتبه دوم رو کسب کنه.
کاش هر چه سریعتر مشکل کونته با مدیرای تیم حل بشه و دوباره اون کونته پر از شور و شوق رو کنار زمین ببینیم.
