طرفداری - یکشنبه شب از چارچوب رقابت های سری آ ایتالیا، دربی شهر میلان بین دو تیم میلان و اینتر برگزار خواهد شد. جنارو گتوزو در کنفرانس قبل از بازی گفت:
به عنوان یک بازیکن، شکست در دربی آسان تر است اما به عنوان یک مربی خیلی سخت می شود. باید فروتن باشیم و به اینتر احترام بگذاریم و به کاری که باید انجام دهیم، آگاه باشیم. آنها می توانند لغزش داشته باشند اما ما نمی توانیم. نمی توانیم پسرفت کنیم. حتی نمی خواهم کلمه خستگی را بشنوم. هیچ بهانه ای در کار نیست. من بازیکنانی می خواهم که در زمین نهایت انگیزه را داشته باشند.
اگر می خواهیم به سهمیه لیگ قهرمانان فکر کنیم، پس این بازی مثل یک فینال است. ما روی آن قمار می کنیم. تنها چیزی که مرا نگران می کند، تاریخچه دربی است زیرا معمولا تیمی که با مشکل مواجه است، پیروز می شود. دوست ندارم مردم بگویند ما شانس بیشتری داریم زیرا اینتر 8 امتیاز بیشتر از ما دارد. از لوچانو اسپالتی می ترسم زیرا تجربه زیادی در دربی ها در رم و میلان دارد. بنابراین او می داند چگونه در این بازی ها تیمش را به میدان بفرستد. از مائورو ایکاردی می ترسم زیرا یکی از بهترین مهاجمان جهان است و کمتر بازیکنی می تواند مانند او کار کند. او مثل یک تیرانداز است که هرگز تیرش خطا نمی رود.
از این ایده می ترسم که عده ای فکر می کنند ما ناگهان فوق العاده شده ایم و فراموش کرده اند که از کجا شروع کردیم. ما هنوز هیچ کاری نکردیم و هنوز باید یک تیم شویم. ما پتانسیل آن را داریم که کارهای بزرگی انجام دهیم اما نباید حس فداکاری و تلاش خود را از دست بدهیم. من سر بازیکنان داد می زنم و آنها را سرزنش می کنم. هر چند ممکن است به من نگاه کنند و نتوانند تحمل کنند. من همچنان پای کارم می ایستم. تا زمانی که بازیکنانم نه به من، بلکه به رختکن، هم تیمی هایشان و باشگاه احترام بگذارند، قلبم را از سینه بیرون می آورم و به آنها اجازه می دهم با آن روپایی بزنند.
چنین اصطلاحاتی است که باعث می شود بونوچی بگوید شما او را به یاد کونته می اندازید؟
وقتی به دستاوردهای آنتونیو در سری آ رسیدم و 300 بازی در سری آ مربیگری کردم، می توان از مقایسه صحبت کرد. در حال حاضر ما شخصیت مشابهی داریم اما فقط همین است. مقایسه با کونته یک افتخار بزرگ است.
من 14 سال در آن رختکن سپری کردم و قهرمانان بزرگی را دیدم. درست است، اینجا باشگاه روبراهی بود و حالا هم هست اما تفاوت را مردان در رختکن رقم می زنند. من باید از آن هویت و حس تعلق به میلان دفاع کنم. حسی که هر روز در بازی های و تمرینات آن را با خود داریم. حسی که به ما می گوید اینجا خانه ما بود. فکر می کنم راه پیشرفت این است که رک و راست همه چیز را به هم بگوییم. حتی اگر چنین روشی ناراحت کننده باشد. ما فقط اینطور بازی می کنیم زیرا همه با هم کار می کنیم و این روشی است که باید بماند.