در نبوغ رینوس میشل و لاتک و ساکی شک نیست، در عظمت فرگوسن و هیتسفلد و مورینیو و پپ شکی نیست اما برای تعدادی هاینکس مسئله ی دیگری است!
تا قبل از فصل درخشان بایرن مونیخ که منجر به سه گانه شد شاید تنها طرفداران قدیمی رئال و تعداد کمی از فوتبال دوستان المانی نامی از یوپ هاینکس شنیده بودند. یوپ هاینکس نیز مانند بکن بائر و کرایوف جز معدود مربیان تاریخ فوتبال است که در دورانی که خود بازیکن بودند نیز امار درخشانی به جای گذاشتند.
گفته ها درمورد هاینکس زیاد است اما به شخصه تیم تنه ریف 1996-97 (اروپا) را برای توصیف نبوغ مربی گری این شخص کافی میدانم. این فصل یکی از عجیب ترین فصل های لالیگا بود، تنه ریف با مربی گری هاینکس و درحال که هیچ انتظاری از ان نمیرفت در نهایت بالاتر از رئال در رتبه ی پنجم به کار خود پایان داد. عملکرد هاینکس به حدی عالی بود که برای فصل پس از ان مربی رئال مادرید شد و در نهایت این تیم را پس از سال ها قهرمان یو سی ال کرد.
اما تنه ریفی که موفق شده بود به جام یوفا صعود کند در انجا نیز کار بزرگی انجام داد، به عقیده ی بسیاری و بعدها خود هاینکس اگر این تیم تنها یک مدافع کلاس جهانی داشت میتوانست علاوه بر صعود به یو سی ال رتبه ی مناسبی نیز کسب کند. این تیم موفق شد لاتزیو و فاینورد قدرتمند و پدیده دانمارک را شکست داده و در نهایت در نیمه نهایی و یک قدمی فینال از شالکه ای شکست خورد که با پیروزی برابر اینتر قهرمان مسابقات شد. این نتیجه بهترین نتیجه تاریخ تیم تنه ریف در اروپا بود.
شاید روزی خود هاینکس دلایل کم کاریش را برای فوتبال شرح دهد...مربی که دوران اوج خود را در انزوا به سر برد.
