بضاعت هر باشگاهی متناسب با ابزار یا اصطلاحا شخصیت آن است، برای مثال رئال مادرید سال هاست در رقاب های اروپایی به عنوان یک مدعی تمام عیار شناخته می شود، چرا که آنها در این رقابت ها همواره نشان داده اند که حرف های مهمی را برای گفتن دارند و از فاکتور های کافی برای قهرمانی برخوردار هستند! پس همواره از این باشگاه انتظار افتخار آفرینی در رقابت های اروپایی می رود.
در ارتباط با آرسنال منطق های بسیاری در جریان است که اکثریت آن به سمت و سوی متهم کردن آرسن ونگر به دلیل چندین سال ناکامی مطلق رفته است، منطقی که بر روی کاغذ درست به نظر می رسد، چرا که حداقل د ر چندین سال گذشته آنها می توانستند به یک بار قهرمانی در رقابت های لیگ برتر انگلیس دست پیدا نمایند یا حداقل در رده TOP 6 فوتبال جزیره در رتبه های بالایی یا چسبیده به صدر را در اختیار داشته باشند که این اتفاق به ندرت رخ داد.
بدنبال قدرت یافتن دوباره باشگاهی همانند منچستر یونایتد که پس از جدایی فرگوسن افسانه ای دچار بحران شده بود، دیگر توپچی ها نمی توانند به هیچ عنوان دلیلی برای حال و روز دائمی باشگاه خود بیابند و قدرتی بزرگ در انگلیس را بیابند که با آن همزادپنداری نمایند، بنابر این کاسه صبر آنها به صورت کاملا مشهودی لبریز کرده است که در این زمینه و از نگاه طرفداری به طور مطلق می توان حق را به هواداران آرسنال داد.
اما گاهی سیاست های باشگاه ها با یکدیگر متفاوت هستند، مطمئنا اگر مدیران آرسنال از شرایط باشگاه شان ناراضی بودند، ظرف کمتر از یک ساعت ونگر از سمت خود برکنار می شد و او را دیگر بر روی نیمکت توپچی ها ملاحظه نمی کردیم! پس دلیلی برای حضور و بقای او در امارات وجود دارد که از نگاه طرفداران این تیم قابل درک نیست.
ونگر در سالیان اخیر با کمترین هزینه ممکن نسبت به باشگاه های دیگر لیگ برتر، به ویژه ابر قدرت ها توانسته است تیمکش را در میان TOP 6 همواره نگه دارد و اسما به عنوان قدرت جزیره شناخته شود، مسئله ای که در دوران بحران ساخت ورزشگاه امارات شدیدا مورد پسند مدیران این باشگاه بود تا مهر این مربی فرانسوی بیش از همیشه بر دل مدیران این باشگاه بنشیند.
آخرین قهرمانی آرسنال به فصل 2003/04 باز می گردد، پس از آن آرسنال با خشکسالی فتح عنوان در رقابت های لیگ برتر روبرو شد تا پس از 14 سال آنها همچنان در انتظار فتح عنوانی در رقابت های جزیره باشند؛ اما شاید جالب باشد بدانید این باشگاه تحت نظارت ونگر از سال 2004 که آخرین قهرمانی آنها صورت گرفت تا به امروز، یعنی در سال 2018 ارزش سهامش از 264 میلیون پوند به 443 میلیون پوند افزایش یافته است تا توجیه بسیار خوبی را برای بقای ونگر فرانسوی از سوی مدیران این باشگاه در پی داشته باشد.
مسئله هواداری با مسئله مدیریتی کاملا متفاوت است، گاهی باشگاه ها سیاستی متغاییر با آنچه که هواداران به آن باور دارند اتخاذ می کنند که چندان خوش آیند هوادارانشان نیست و این جزئی از فوتبال است، ممکن است ونگر تا سالیان سال دیگر بر روی نیمکت آرسنالی ها تکیه زده باشد و هواداران ناراضی توپچی ها با شعار اخراجش به سراغ حمایت از تیم خود بروند؛ اما قطعا در آن برهه زمانی همانند اکنون مدیران آرسنالی به این شعار ها اهمیتی نخواهند داد، چرا که آنها از عملکرد این مربی رضایت دارند، زیرا در چارچوب معین شده برایشان گام برداشته است!
