الان چندین سال که هروقت اسم مراسمی، جشنواره ای چیزی میاد وسط ناگهان سروکله ی قوم یاجوج و ماجوج سبز میشه و گله ای شروع میکنن به جوسازی علیه سینما. فیلمی که تصاویر شاخی داره و معلوم کارگردان زحمت زیادی کشیده چنان از داستانش ایراد میگیرن که انگار داستان تو جوب ریخته و با یک دست دراز کردن میشه چند صد کیلو داستان برداشت. بماند که ایراداتشان اکثرا درست نیست و با کمی دقت در فیلم میشه فهمید دلیلی وجود داشته یا اصلا قضیه جز درام اصلی نبوده و... . و اگر نتونند به فیلمنامه ایراد بگیرن به تصاویر ایراد میگیرن و فتوا صادر میکنند که این سینما نیست. لامصبها اینقدر تعدادشون هم زیاد و یکسری چرندیات نوبتی تکرار میکنند که ادم دیگه حوصله نمیکنه جوابشونو بده. منکه اصلا فاز اینها را درک نمیکنم چون خودم هر فیلمی بدون حرص خوردن تماشا میکنم از محافظان کهکشان گرفته تا فیلمهای هیچکاک و ... هرچیزی که ذره خلاقیت، زیبایی یا حتی هیجان داشته باشه. قضیه اینقدرها مهم و اخرالزمانی نیست که اینها باهاش برخورد میکنند و اعصاب ما رو بهم میزنن