تیم ملی برزیل

دو تا عکس از تیم ملی برزیل رو میبینید. تیم ملی 2002 و 2017 اولین بازی که از برزیل یادم میاد همین برزیل 2002 بود و که المان رو تو فینال 2-0 زدند و من عاشق برزیلی ها شدم. ولی رفته رفته این علاقم رو به این کشور از دستم دادم ، تا اینکه از برزیل متنفر شدم. تا حدی که در فاجعه 7تایی شدنه برزیل سر از پا نمیشناختم. این تنفر من به خاطر ضعیف شدن تیم ملی برزیل نبود . بلکه به خاطر عوض شدنه بازیکنان برزیل بود. بازیکنانی نظیر کافو، لوسیو ، رونالدینیو ، رونالدو و بعدا کاکا و ... که اخر متانت و ابهت بودند. مثلا ابهت لوسیو کجا و داوید لوئیز نارک و نارنجی کجا؟ متانت رونالدو و کاکا کجا ؟ ادا اطوال نیمار کجا مگه برزیلی ها احساسی می شدند ؟ کارلوس کچل مگه احساسی هم داشت . اون برزیل همه رو با قدرت کنار میزد ولی این برزیل کجا؟ فقط کافیه یاد بازی برزیل با کلمبیا بیوفتیم تو جام جهانی قبل ، که داوید لویز یه گل زد و احساسی شد و اشک ریخت. الان برزیل پر از بازکنان مو قشنگ ، مانکن و ... هست که کل ذهنشون رو به مدل موهاشون و فضای مجازی و خالکوبی ها بدنشون متمرکز کردند. خلاصه بگم ادا و اطوال برزیلی ها حال بهم زن شده. از ادا اطوال نیمار و دنی الوز گرفته تا کاسمیرو و مارسلو و لویئز و ... الان بازیکن برزیلی پیدا نمیشه به دل بشینه