"ديگه ٤٠ سالش شده، نمي تونه به درد بخوره"
نظرات احساسي زيادي درباره ي اين كه بوفون ديگر در سن بازي كردن در سطح اول نيست مي شنويم اما مگر بعد از ٤٠ سالگي نبود كه آن سيوهاي خارق العاده را مقابل آتالانتا، فيورنتينا و تاتنهام (دربازي رفت) را نشان داد؟
بله حق با شماست، هيچ انساني از كهولت سن مصون نيست اما بايد اين را هم مدنظر قرارداد كه اين انسان ٤٠ ساله در عرض يك هفته سه مسابقه در نيمه نهايي جام حذفي، سري آ و يك هشتم نهايي ليگ قهرمانان اروپا انجام داده است، سه بازي اي كه هر سه آن ها مهم و پرفشار بودند. هر چند به جز صحنه ي گل عملكد بوفون در بازي ديشب "بي نقص" بود اما اگر نقصاني هم بود بايستي به پاي اين گذاشت كه اين سرمربي، اين پيرمرد را بدون در نظر گرفتن خستگي به بازي ميگيرد.
نكته ي بسيار مهم ديگر، تفاوت دروازباني و ژيمناستيك است. خيلي از صحنه هايي كه گلرهاي جوان بر ژانگولر بازي آن ها را سيو مي كنند را پيرمرد ايتاليايي به شكل ساده سيو مي كند و اين كمي در ذهنيت طرفداران تاثير ميگذارد. يك نمونه از سيوهاي خارق العاده اي كه به چشم نمي آيند را در تصوير ميبينيد: سون هيونگ مين از فاصله اي نزديك (بسيار نزديك تر از گل ويليان به دخيا) قدام به شوت زني ميكند و اين در حاليست كه دله علي، هري كين و اريكسن در سه نقطه حياتي ريباند حضور دارند، اگر كمي عدم تسلط در بازي دروازبان وجود داشته باشد، شانس گل نخوردن روي ريباند بالاتر از ٩٠درصد خواهد بود، اما شاهد اين هستيم كه بوفون با تجربه بالاي خود از سوراخ سنبه ها توپ را به خارج از محوطه راهي ميكند. اقدامي كه شايد به اندازه شيرجه هاي دو سه متري بلند براي هوادار جذاب نباشد، اما به همان اندازه براي تيم حياتي است.
