نه طرفدار ایتالیا بودم و نه پیگیرش ، صرفاً در حد دنبال کردن فوتبال اروپا . اما کسی میتواند خاطره بازی با ایتالیا را کتمان کند ؟ کسی هست که بگوید ایتالیا ، ایتالیا نیست ؟ تاریخ فوتبال با نام آنها با پرچم آنها با رنگ لاجوردی لباسشان و شور و شعفشان با تمام ایتالیا عجین است. دشمن زیاد داشتند ، بزرگترین دشمنشان هم خودشان بودند . از درون به یکدیگر میزنند اما برعکس اسپانیا ( که طرفدارش هستم ) وقتی آن پیراهن لاجوردی را بر تن میکنند تمام درگیری ها و جنگ ها را ، تبانی ها و کمیته داوران را فراموش میکنند . پشت هم تا آخر ... از حذف در مرحله گروهی جام جهانی تا قهرمانی در آن تغییری در حمایت آنها از یکدیگر نمیکند . بگذریم از خلق و خویشان ، ایتالیا مهد خاطره بازی با فوتبال است . ریورا و دینو زوف و مالدینی را رها کنید حتی تولدو هم برای ما که طرفدارشان هم نبودیم خاطره است و حالا رسیدیم به انتها . فقط یک نفر مانده و او آخرین بازمانده است . فقط یک نفر از آن همه اسطوره و ستاره های جلد دفاترمان مانده که او هم انتهای خط است ، امسال نرود سال بعد تمام است و با اشک در ورزشگاه خانگی با طرفداران خود که احتمالا تمام دنیا هستند خداحافظی میکند . این مطلب هیچ قسمتی از بحث فنی را در برنمیگیرد شاید باید از این لحاظ زودتر میرفت و هزار شاید دیگر . اما واقعا دلیلی برای رفتن نبود . در حال حاضر هم با اختلاف بهترین دروازبان ایتالیایی است ، بوفون. او که برود دوناروما یا هر بازیکن دیگری پس از او در حسرت آن محبوبیت و افسانه شدن میمانند . و شاید سالهای سال بگذرد و ما اثری از آن ایتالیا نبینیم . از آن بازیکنان لعنتی که تمام خاطره ما را ساخته اند . پس از دل پیرو چه کسی آمد و سر زبانها بود ؟ بالوتلی! نستا و مالدینی کجا ، بونوچی کجا ! پیرلو کجا و تیمی تهی از پیرلو کجا ! حتی شبه پیرلو هم وجود خارجی ندارد . فلورنزی کجا و زامبروتا کجا ! علاقه ای به گتوزو هم نداشته باشید باز هم او نیمی از خاطرات ایتالیا را نه با بازی خوبش بلکه با عکس العمل هایش برایتان ساخته . ایتالیا خالی شده ، همه رفتند ، و این آخرین بازمانده هم میرود و ما میمانیم و دنبال کردن اسطوره های قلابی آینده . همین لحظه نگاهی به ترکیب یووه بیندازید خبری از آن بومی های دیوانه نیست.آرژانتین ، کلمبیا ، بوسنی ، کرواسی شاکله هجومی تیم هستند . فرق دارد با پیرلو و دل پیرو به تنهایی . میلان را به کل فراموش کنید آنها علاوه بر بازیکنان مدیرانشان هم خودی نیستند . اینتر ، متفاوت ترین گونه ها را دارد . حتی ناپلی حتی رم و ... ستاره های تمامشان بومی های یک دل و پر شور و شعف نیست ک از سر تا سر دنیا برای تشییع پیکر همبازیشان به فلورانس بروند . به امید خاطره سازی دوباره آنها ، به امید بوفون های جدید . به امید دوباره دیدن نه آن بازی ها بلکه آن شور و هیجان ها و ایتالیایی های اصیل و گلادیاتور.