می دونم که صداهایی مثل من در زمان پیروزی در اقلیت هستند و بهشون حمله میشه، اما فکر می کنم این صدا ها باید در بین طرفداران باقی بمونه تا گذشته و تاریخ تیم از یاد نره.
رویکرد تیم در نیمه دوم بسیار حقیرانه بود. و مهم تر از اون، حتی نا لازم بود. با توجه به دفاع افتضاح لیورپول، می شد در نیمه دوم تیم رو برای ضد حمله های بیشتر طراحی کرد و کاری کرد که لیورپول به این شکل حتی با دروازه بانش متمرکز روی حمله نباشه. در واقع یک پیروزی آسون رو مورینیو سخت کرد، و تبدیل به چیزی کرد که برای به دست آوردنش به شانس و اشتباه داور هم نیازمند شدیم.
قطعا الان همه از پیروزی برابر رقیب بزرگ خوشحالیم، ولی اگر به آینده نگاه کنیم، آیا با این رویکرد حقیرانه، و با این سبک میشه به عناوین بزرگ دست پیدا کرد؟ آیا با توجه به شکست خوردن یا ناکامی نسبی یک به یک خریدهای مورینیو - لیندلف، بایی، میخی، پوگبا...- میشه امیدوار بود که با یک پنچره خرید تابستانی تیم آماده کسب عناوین بزرگ - چیزی غیر از جام حذفی یا لیگ اروپا- بشه؟ حداقل میشه در کنار خوشحالی به این سوالات هم فکر کرد.
شاید من طرفدار مشکل پسندی هستیم، اما هیچوقت از 45 دقیقه حبس شدن در محوطه جریمه و یک نیمه در زمین خودی، وحشت زده زیر توپ زدن و در نهایت بردن، لذت نمی برم. در شرایطی که می دونم تیمم چه توانایی هایی داره... بازی با پالاس نشون داد که این تیم چه روح هجومی سرکوب شده ای داره. بنظرم طرفدارهای لیورپول میتونن به تیمشون افتخار کنن که تو زمین حریف شجاعانه تا آخرین لحظه جنگید، ولی من نمی تونم با پیروزی با این سبک افتخار کنم.
میشه با یک بازی خوشحال شد و به آسمونها رفت! ولی این سبک بازی، بویژه در فوتبال امروز و در دراز مدت، قادر به تولید موفقیت های مداوم نیست
