وزارت ورزش بالاخره زحمت انتشار این لیست را هم کشید تا حالا دیگر همه خیالشان راحت باشد که بازیکنان استقلال هم مانند بازیکنان پرسپولیس میلیاردی هستند و این دو رقیب دراین زمینه چیزی از یکدیگر کمتر ندارند. البته در این میان تیمهایی مانند تراکتورسازی و سپاهان هم وجود دارند که بازیکنانی با قراردادهای میلیاردی در اختیار دارند که خوب از آنجا که این دو تیم از طریق دیگری توسط دولت اداره می شوند، حساسیت آنچنان زیادی بر روی مبالغ دریافتیشان وجود ندارد.
فوتبالیستها هم انسان هستند و فوتبال هم شغلشان است، شغلی که مصائبی خاص از جمله مصدومیتهای سخت و متعدد را در دل خود دارد و از طرف دیگر به عنوان ورزشی محبوب و جذاب در سرتاسر دنیا شناخته می شود. اگر بخواهیم فوتبال خودمان را با فوتبال روز دنیا مقایسه کنیم به این نتیجه می رسیم که پولهای رد و بدل شده در اینجا تنها مقایس بسیار کوچکی از چیزی است که در لیگهای معتبر اروپایی و حتی در همین دیگر کشورهای آسیایی رد و بدل می شود، اما اینجا نکاتی وجود دارد که تا حدود زیادی پرداخت پولهای اینچنینی را غیر معقول و البته کاری نادرست جلوه می دهد.
کافی است نگاهی به لیست منتشر شده از رقم قراردادهای بازیکنان استقلال بی اندازید تا بفهمید سه مهاجم این تیم سیاوش اکبرپور، محمد مهدی نظری و مهرداد اولادی با دریافتی یک میلیارد و هشتصد میلیون تومانی خود تنها توانسته اند در طول فصل سه گل برای استقلال به ثمر برسانند. آماری بسیار تلخ و درناک که بیشتر از قبل لزوم داشتن مدیریتی کارآمد و سیستمی منظم در فوتبال را به ما گوشزد می کند.
هنگامی که دولت برای خصوصی کردن این دو باشگاه پرطرفدار که قطبهای اصلی فوتبال ما هستند هیچ برنامه ای ندارد و سالها است که برای واگذاری این دو تیم زمین و زمان را سر کار می گذارد و انواع و اقسام حرفهای غیر واقع را میزند، باید هم منتظر پرداخت رقمهای میلیاردی برای تنها سه گل از سه بازیکن در طول یک فصل باشیم. باید منتظر پرداخت بیش از چند میلیارد پول برای بازیکنانی بود که نهایت راندمان کاریشان هر چند بازی در میان زدن یک گل یا دادن یک پاس گل است. در تیم پرسپولیس بازیکنی مانند محمد نوری نزدیک یک و نیم میلیار قرارداد می بندد تا فقط در بازی دربی یک ضربه ایستگاهی را به تیر دروازه رقیب بکوبد و این طرف قضیه پژمان نوری مبلغی با 9 عدد صفر قرارداد می بندد تا فقط تکل بزند و هرز بدود.
وزارت ورزش و متولیان امر ورزش در این مملکت که دست به انتشار لیست قرارداد بازیکنان می زنند خودشان مقصران اصلی به وجود آمدن این بلبشوی کنونی در فوتبال هستند، در قرن بیست و یکم که مهمترین دلیل پیشرفت جامعه بشری مدیریت صحیح منابع و افراد است، آقایان هنوز در واگذار کردن دو باشگاه فوتبال آن هم از طریق یکی از هزاران راه مطمئن پیش رو ناتوانند و با فرافکنی زیاد قصد در چرخاندن نگاه مردم از سمت وزارت ورزش به سمت فوتبال دارند و اصلاً به این قضیه که فوتبال توانایی بالقوه ای در بالا بردن سطح نشاط در میان آحاد مردم جامعه دارد ندارند و که اگر اینجنین بود باید آقایان از خودشان می پرسیدند که براستی انتشار این لیستها بجز بیشتر دلزده کردن مردم از فوتبال چه دردی را از فوتبال ما دوا خواهد کرد؟
وقتی که به اعداد و ارقام نوشته شده در جلوی نام بازیکنان نگاه میکنیم بیشتر پی به این مطلب می بریم که دولت نه تنها دلسوز فوتبال نیست، بلکه انگار قصد دارد با انتشار این لیستها و با سلاح اعداد به جنگ فوتبال برود و بیش از پیش این محبوب ترین ورزش دنیا را در چشم مردم این مملکت حقیر و منفور جلوه بدهد. مدیران دولتی ورزش خودشان با گماشتن مردانی غیر تخصصی و نا آشنا به امور فوتبال اوضاع و احوال مستطیل سبز را تا سر حد مراقبتهای ویژه به پیش بردند و حالا با اگزجره کردن رقمهای دریافتی فوتبالیستها می خواهند بار نگاه های سنگین مردم را به سمت بازیکنان ببرند تا اینگونه از گزند انتقادها در امان باشند.