در کلمبیا نمیتوان دولت، اقتصاد، فوتبال و سایر جلوه هایِ زندگی را از تجارتِ مواد مخدر و کارتل هایِ بی رحم آن جدا کرد.
تنها در فوتبال و در دهه نود، چهل داور به دلیل زد و بندهایِ احتمالی از دنیایِ قضاوت کنار گذاشته شدند و چهار رییس باشگاه به قتل رسیدند.
کشوری که دو اسکوبار در آن نام و آوازه ای برایِ خود دست و پا کردند.
پابلو اسکوبار، صاحب یکی از بزرگترین کارتلهای مواد مخدر جهان در قرن بیستم و دیگری آندریاس اسکوبار، مدافع تیم ملی کلمبیا.
این نام و آوازه را یکی در زندگی به دست آورد و دیگری در مرگ.
جام جهانی 1994
ورزشگاهِ «رزبال» در لس آنجلس، دیدار تیم هایِ آمریکا، به عنوان میزبان رقابت ها و کلمبیایی که تنها سایه ای از تیم یک سال پیش بود که در بوئنوس آیرس، خاک آرژانتین را به توبره کشیده بود و با پنج گل این تیم را تحقیر کرده بود.
کلمبیا بعد از شکست مقابل رومانی، تمام امید خود برایِ صعود را، در برابر آمریکا جستجو می کرد.
ساعت ورزشگاه دقیقه 34 را نشان میداد؛ آغازی بر تراژدی.
جان هارکز، از میانه یِ میدان توپِ زمینی و کم جانی را به محوطه جریمه کلمبیا فرستاد و اسکوبار، با یک تکل بلند سعی در قطع توپ داشت، اما توپ با برخورد به پایِ مدافع نگونبختِ کلمبیا کمانه کرد و در قعر دروازه جای گرفت.
دوربین ها چهره یِ همچون گچ سفیدِ اسکوبار را از زوایای مختلف شکار میکردند.
اسکوبار در زندگی اش دو گل ملی به ثمر رساند. یکی در ومبلی و مقابل انگلستان، در یک بازی دوستانه، که دروازه پیتر شیلتون را فرو ریخت و دیگری همین گل به خودی که سقف آرزوهایِ یک ملت را فرو ریخت.
او زمانی که به کشورش برگشت، با 12 گلوله به قتل رسید. قاتل او که محافظ یکی از سران باندهای قاچاق مواد مخدر بود پس از شکلیک هر گلوله فریاد گل سر میداد.
هومبرتو مونز کاسترو، قاتل اسکوبار، به چهل و سه سال حبس محکوم شد که درنهایت به دلیل خوشرفتاری در سال 2005 آزاد شد. تنها پس از 11 سال حبس.
در مراسم خاكسپاري اسكوبار بيش از 120000 نفر شركت نمودند. رئيس جمهور كلمبيا نيز با حضور خود دراين مراسم به او احترام گذاشت.
پایان
