منچستری ک من تو بچگی عاشقش شدم یه تیم با شخصیت و پر ابهت که هر تیمی ازش میترسید بازیاش پر هیجان و عشق بود انگار تئاتر بازی میکردن نه فوتبال با تیمی که یک دهمم الانم خرج نمیکرد و بیشترین ستاره رو میساخت و بیشترین درامدو داشت ولی بازم با ترنسفر ستاره هاش یه بهتر میومد جاش زیر نظر مربی ای که حتی غذای مورد علاقه تک تک بازیکناشو میدونست استعدادایی کشف میکرد ک هیچکس سراغشون نرفته بود ک اخرین باز ماندش همین دخیاس حالا چی اومده به سرش که تیمای درجه دو اروپام بدون ترس راحت میان و میبرنش یه تیم کاملا بی شخصیت که انگار تازه ده ساله تاسیس شده و جز پول خرج کردن بیخودی و ب هیچی نمیرسه بدتر از پاریس حتی بعضی وقتا حس میکنم شاید من عاشق فرگوسن شدم نه منچستر :)