اول اینکه، نتیجه ۰-۰ در خانه حریف یکی از بدترین نتیجه‌های ممکن است. به شخصه اگر مربی بودم حتما بین شکست ۲-۱ و مساوی بدون گل در زمین حریف اولی را انتخاب می‌کردم. اما مشکل همینجا بود. اعتماد بیش از حد خوزه به خط دفاعی صلب و دروازه‌بان بسیار آماده اش. همه می‌دانستیم که مورینیو در وهله اول به گل نخوردن فکر خواهد کرد، اما حقیقتا من از دیدن این حجم احتیاط شگفت زده شدم. یانگ و والنسیا به ندرت به موج حمله اضافه می‌شدند و تمرکز یونایتد بر بازی فیزیکی لوکاکو، و اضافه شدن فلینی کنار او و ارسال توپ‌های بلند پشت محوطه سویا بود تا لوکاکو و فلینی با برتری فیزیکی و قد بلند اثر بگذارند. چند بار در نیمه اول سانچز یا رشفورد را بدون هیچ حمایتی در کناره زمین دیدیم و واقعا یانگ و والنسیا به ندرت به محوطه جریمه سویا نزدیک می‌شدند! من اگر مربی باشم و در زمین حریف ۰-۰ کرده باشیم (آخرین چیزی است که می‌خواهم اما به هر حال اتفاق می‌افتد) حتما از بازیکنانم می‌خواهم فرض کنند سی دقیقه اول سی دقیقه آخر بازی است و اگر گل نزنند حذف خواهند شد. و خواهم گفت: بگذارید اگر قرار است گل بخوریم هم در همین سی دقیقه اول بخوریم. در این تصویر حفره کاملا مشخص است. فاصله دو مدافع میانی با پوگبا و ماتیچ بسیار زیاد است و هیچ کس این فاصله را پوشش نداده. این لحظه در پی یک ضدحمله هم نیست که بگوییم بازیکنان در حال برگشت از پشت محوطه جریمه حریف هستند. بلکه در یک چالش در میانه زمین مالکیت توپ عوض شده است. و قبل از این پاس کلیدی به این فضا، بازیکنان سویا دو پاس دیگر هم داده‌اند و حداقل ۵ ثانیه برای برگشتن به موضع دفاعی برای ماتیچ و پوگبا فرصت وجود داشت. ماتیچ رفت برای پرس بازیکنی که نزدیک به کنار زمین توپ گرفت و باز شد. قاعدتا پوگبا باید برای پوشش فضا در آن چند ثانیه به عقب حرکت می‌کرد. اما سرجایش ماند (در دایره وسط زمین) و فقط وقتی به سمت عقب رفت که توپ به زارابیایی رسیده بود که چند متر از او فاصله داشت (خیلی دیر). باز هم در حالت طبیعی وقتی هافبک‌اها اینطور جا مانده اند حداقل یکی از مدافعین وسط باید برای قطع پاس یا پوشش فضا یا حداقل برای خطا کردن جلو بیاید، خصوصا در چنین صحنه‌ای که حمله سویا چندان پردامنه و پرتعداد نیست اما به جایش نگاه کنید دو دفاع وسط یونایتد حتی قبل از رسیدن توپ به زارابیا فقط در حال عقب عقب رفتن هستند. این همان چیزی است که بارها دیده شد. به شکلی که متقاعد شویم دستور تاکتیکی به مدافعین بود: در شرایطی که لازم است انتخاب کنید، صرفا سریع به جای خود برگردید و خط دفاعی را شکل دهید و کامل کنید. دقیقا کاری که انجام می‌دهند. اما با این همه فضایی که بازیکن به دست می‌آورد و زمان کافی برای تصمیم گیری، صبر کردن برای بهترین لحظه و تنظیم دقت پاس، به نظر این اشتباه مهلکی است. قبل از این گل هم سویا چندبار چنین فضایی به دست آورد اما یا دفاع جلویش را گرفت یا دخیا. ولی دیدیم که دادن چنین فضایی هرگز بی خطر یا حتی کم خطر نیست، حتی اگر بهترین دروازه بان حال حاضر دنیا را داشته باشید. با شروع نیمه دوم اوضاع به ضرر یونایتد شد و البته قابل پیش بینی بود. در چنین شرایطی هرچقدر از زمان بازی بگذرد استرس روی تیمی خواهد بود که با خوردن یک گل کارش تمام است (در مقابل تیمی که اگر یک گل هم بخورد، باز کافیست یکی بزند تا صعود کند). تعویض فلینی و آمدن پوگبا دقیقا چیزی بود که ضربه آخر را زدو فلینی (حداقل امشب و چیزی که من دیدم) وظیفه پوشش باکس تو باکس را به خوبی انجام می‌داد. با سرعت خیلی خوبی از فاز حمله به دفاع تیمی اضافه می‌شد و چندبار حتی روی ضدحمله سویا جای دفاع خالی شده را پر کرد. با رفتن فلینی یک حفره ایجاد شد. حفره‌ای که ناشی از این موضوع بود: از طرفی از هراس گل خوردن، مورینیو خط دفاعی را آزاد نمی‌کرد که به خط حمله اضافه شوند، و از طرفی نیاز به گل زدن داشتند و این باعث می‌شد هافبک‌ها جلوتر بکشند، و از طرف دیگر، باز به دلیل اضافه نشدن والنسیا و یانگ، هافبک ها مجبور بودند بسیار باز شوند تا از فضای پشت رشفورد و سانچز حمایت کنند. نتیجه شد همین حفره بین خط هافبک و دفاع، که نه فقط روی گل، بلکه قبل از آن هم چند بار در آن فضا سویا صاحب توپ شده بود. شاید از این نظر محاسبات خوزه درست بود، که با وجود خط دفاعی جلوی توپ، و دخیا پشت سر آن‌ها احتمالش کم است که سویا بتواند از این حفره گل بزند. شاید حق داشت. به هرحال فوتبال همین است. درست است که حالا اگر سویا گل نزده بود و شوت پوگبا قبل از آن گل شده بود همه از تعویض طلایی خوزه به جای مونتلا حرف می‌زدند. اما خب سوی دیگرش هم همین است. وقتی جواب نداد و از همان حفره گل خورد، طبیعی است که آن حفره دیده می‌شود. طبیعی است که عقب بودن یانگ و والنسیا و سوختن دقایق زیادی از بازی که یونایتد می‌توانست با بازی طبیعی و بدون ترس گل بزند دیده می‌شود.