اریش هارتمان خلبان تکخال نیروی هوایی آلمان یا لوفت وافه بود. در دوران جنگ جهانی دوم وی دارای بالاترین رکورد پیروزی در نبرد هوایی شد و از این رو به قهرمانی در تاریخ هوانوردی تبدیل شد. وی پس از شکست آلمان در جنگ جهانی دوم به دست ارتش سرخ شوروی اسیر شد و پس از گذراندن دوران اسارت به کشورش بازگشت و مجدداً به نیروی هوایی آلمان پیوست و تا آخر عمر در آن رسته خدمت کرد.در ۵ نوامبر ۱۹۴۲ او در یک آرایش پروازی به همراه سه جنگنده دیگر از پایگاه برخاست. بعد از پانزده دقیقه، خبر از نزدیک شدن ۲۸ فروند هواپیمای روسی رسید که متشکل از ۱۸ فروند ایلیوشین ایل-۲ ستارموویک و ۱۰ فروند جنگنده اسکورت بود. علیرغم برتری تعداد جنگندههای روسی، هواپیماهای آلمانی تصمیم گرفتند به ستارموویکها حمله کنند. هارتمن ایلیوشینی که سمت چپ گروه پروازی بود را به عنوان هدف انتخاب کرد و از فاصله صد متری به روی ستارموویک روسی آتش گشود. گلولههای او اینبار به هواپیمای دشمن اصابت کرد، اما به ستارموویک که از لحاظ مقاومت بدنه و زره مشهور بود آسیبی نرساند. ناگهان هارتمن توصیه یکی از فرماندهان را به یاد آورد؛ به سرعت ارتفاع خود را کم کرد، تا جایی که هواپیمای ایلیوشین بهطور کامل بالای سر او قرار گرفت. بهطور نگهانی دماغه هواپیمایش را بالا داد و از زیر، اگزوز سمت راست موتور ستارموویک را هدف قرار داد. همین که گلولهها به اگزوز موتور برخورد کردند، دود سیاه رنگ غلیظی از هواپیمای روسی بلند شد. ستاموویک روسی مسیر خود را بلافاصله به سمت شرق و به سمت پایگاه خودی تغییر داد و هارتمن هم او را تعقیب کرد. ناگهان هواپیمای ایلیوشین درست در مقابل هواپیمای هارتمن منفجر شد و قطعات آن به موتور هواپیمای هارتمن برخورد کرد که باعث آتش گرفتن موتور جنگندهاش شد. هارتمن بار دیگر مجبور به فرود اضطراری شد، اما باز آنقدر خوششانس بود که در منطقه تحت سلطه نیروهای آلمان نازی فرود آمده بود. این نخستین موفقیت از ۳۵۲ پیروزی هوایی و نخستین هواپیمای ایلیوشین ایل-۲ از کل ۶۱ فروند ستارموویکی بود که هارتمن سرنگون ساخت.
سبک مبارزه هارتمنشیوه نبرد هارتمن در بیش از ۱۴۰۰ مأموریت پروازی در چهار مرحله خلاصه شده بود: شناسایی هدف، تصمیمگیری برای درگیری، حمله و فرار از محدوده خطر. هارتمن از زمان نخستین مأموریتش عادت گرفته بود که تا هواپیمای دشمن تمام شیشه جلوی هواپیمایش را نپوشاند به او حملهور نشود. او با روش نزدیک شدن بیش از حد به هواپیمای دشمن برخورد هر کدام از گلولههای خود را به جنگندههای دشمن تضمین میکرد. علیرغم فهرست طولانی پیروزیهای وی، هارتمن در بسیاری از مواقع هم که موقعیت فراهم بود به هواپیماهای دشمن حمله نکرد، چرا که میگفت که جنگ ادامه مییابد اما زندگی او ممکن است در اثر یک ریسک به پایان برسد. بنابراین او هیچگاه در هدفگیریهای خود خطر نمیکرد. هارتمن دید وسیع و واکنشهای سریعی نسبت به هواپیماهای دشمن داشت. در همین حال، همیشه ویژگیهای تهاجمی و خونسردی خود را در نبردها حفظ میکرد. هارتمن در حدود ۱۴ بار فرود اضطراری انجام داد، اما در هیچیک از این فرودها نه آسیبی به وی رسید نه توسط نیروهای دشمن اسیرشد. شهرت هارتمن تا جایی ادامه یافت که حتی روسها برای سر او جایزه هم تعیین کرده بودند و او را هیولای سیاه نامیدند و بهترین خلبانهایشان را برای شکار هواپیماهای هارتمن و کشتن او فرستادند. هارتمن به دریافت درجههای زیادی که لیاقت آنها را نیز داشت نائل آمد و حتی درجهٔ کاپیتانی که کسب آن بسیار دشوار مینمود را نیز دریافت کرد. او حتی نشان صلیب شوالیه را که بالاترین درجه نظامی آلمان بعد از هیتلر بود را نیز دریافت کرد، نشانی که از سال ۱۹۳۹ تنها ۲۷ نفر از ارتش آلمان نازی موفق به دریافت آن شده بودند. او به عنوان قهرمان جنگ جهانی هم نشان افتخاری دریافت کرد که فقط ۱۲ نفر از جمله هانس یولریچ رودل، خلبان بمبافکن استوکا دایور که بیش از پانصد تانک روسی را نابود کرده بود آن نشان را دریافت کردند. در اواخر جنگ جهانی دوم، هارتمن با شاهکار آلمانیها، یعنی هواپیمای مسراشمیت امئی ۲۶۲، نخستین جنگنده جت جهان هم پرواز کرد، اما دوباره با باف ۱۰۹ به خدمت ادامه داد. مهمترین پیروزیهای هارتمن
در شش ماه اول سال ۱۹۴۳، ۱۷ پیروزی هوایی
در ژوئیه ۱۹۴۳، ۲۳ پیروزی هوایی، ۷ پیروزی در ۷ ژوئیه ۱۹۴۳
در اوت ۱۹۴۳، ۴۸ پیروزی هوایی، ۷ پیروزی در ۷ اوت ۱۹۴۳
در سپتامبر ۱۹۴۳، ۲۵ پیروزی هوایی، رسیدن تعداد کل پیروزیها به ۱۰۰ پیروزی
در اکتبر ۱۹۴۳، ۳۲ پیروزی هوایی
۱۰ پیروزی هوایی در ۲ مارس ۱۹۴۴
سرنگون کردن حداقل ۵ فروند هواپیمای پی-۵۱ ماستنگ در
