با لبخند همیشگی اش و هنر ناب فوتبالش همه را مسحور خود کرده بود. آنقدر درخشان بود که هواداران رئال مادرید در لحظاتی که از شکست 3 بر 0 خانگی برابر بارسلونا بشدت ناراحت بودند پس از زدن گل سوم توسط او به احترامش بلند شند و تشویقش کنند.
نامش شبیه اعجوبه فوتبال برزیل و جهان رونالدو نازاریو بود اما خیلی زود از زیر سایه او خارج شد و همگان را با تکنیک ناب خودش مسحور کرد. از پاری سن ژرمن راهی بارسلونا شد تا در باشگاهی که همواره برزیلی ها در آن درخشیده اند دست به ماجراجویی جدیدی بزند. فقط چند بازی کافی بود تا هواداران بارسلونا را سینه چاک خود کند و آن ها از این خرید جدید به دیگر تیم ها فخر بفروشند. او با آبی اناری ها افتخارات زیادی بدست آورد و برای همیشه در تاریخ باشگاه ماندگار شد.
بهمراه تیم ملی برزیل قهرمان جام جهانی 2002 شد تا در عرصه ملی نیز کارنامه پر افتخار خود را تکمیل کند. اما افسوس که مثل بسیاری از برزیلی های دیگر زود ارضا شد و دوران اوج او که می توانست طولانی تر باشد زود به اتمام رسید. او کسی نبود جز رونالدینیو شاعر فوتبال که می توان برای علاقه مند کردن یک فرد به فوتبال کلیپی کوتاه از بازی های او را نشانش داد تا برای باقی عمر مجنون این ورزش شود.
رونالدینیو نه برای رکورد و آمار بلکه برای خود فوتبال اهمیت قائل بود و به گفته خودش از بازی کردن لذت می برد. لذتی که به بیننده نیز منتقل می شد و به وضوح می شد رضایت و شادمانی از فوتبالیست بودن را در لبخندهای بیادماندنی او تشخیص داد. خاطرات هنرنمایی رونالدینیو دوست داشتنی هرگز از اذهان فوتبالدوستان پاک نخواهد شد.
