نگاه کن هنوز آن بلند دور، آن سپیده آن شکوفه زار انفجار نور کهربای آرزوست، سپیده‌ای که جان آدمی هماره در هوای اوست، به بوی یک نفس در آن زلال دم زدن سزد اگر هزار بار بیفتی از نشیب راه و باز رو نهی بدان فراز