به نام خدا و بنده صالحش رودريگو بنتانكور
"بازي رو مثل هميشه با يه گل شخمي شروع كرديم، گلي خورديم كه بهترين اتفاق بازي بود، سه تا تعويض كرد و برديم. "
از لحاظ جدولي با يك مساوي هم كارمون راه ميفتاد ولي خب الگري برد مي خواست. بازي خيلي "آلگريانه" جلو رفت. توپ دست اونا بود و يارگيري طوري بود كه هيجاني ترين بازيكنشون هميشه توپ رو ميگرفت. سوسو تو اين بازي نقش سون جلو تاتنهام رو داشت. همه چيز معمولي بود تا كرنر. جالبه بدونيد بعد كرنر و گل باز هم همه چيز معمولي موند. اگه بوفون و كيه بيني و بارتزالي و خديرا و هيگواين و آساموا و ليششتاينر ٦٠ ساله اينجوري روحيه شون ميباخت كه هيچي ديگه. داداشمون ميگه controlled chaos isn't chaos. نقشه الگري و نقش هيگواين توش رو كشف (حالا كشف هم نه) كردم و تو يك پست طويل دو سه روز ديگه مي نويسمش. گتوزو جوونه هنوز و بهش خرده اي گرفته نميشه، تاتنهام كه به مراتب با تجربه تر بود هم به خاطر اين نقشه گوزپيچ شد.
گتوزو اگه بعد از مساوي به همون مساوي راضي ميشد و نميومد يوونتوس رو تهديد كنه، الگري كوستا و كوادرادو رو به خاطر ٢ امتياز خسته نميكرد و جفت تيم ها از يك امتيازشون و استراحت مناسب قبل از بازي وسط هفته لذت مي بردن اما گتوزو خواست تو زمين يوونتوس، يوونتوس رو شكست بده كه خب كمي بي ادبانه بود.
مهمترين اتفاق بازي [نياز به گفتن نداره]، همون گل بود. خوشحالي بونوچي آتيش رو روشن كرد. همون آتيشي كه ماتحت هوادارا رو سوزوند، باعث به كار افتادن موتور تيم شد. شوك مناسب، شكسته شدن ركورد بوفون، اولين گل ٢٠١٨ رو خوردن، همه و همه باعث شد كه قارداشامون بدون اين كه امتياز از دست بدن به خودشون بيان. شكست مقابل سمپدوريا هم همين كار رو كرد.
تعويض كوادرادو كه نه ولي بنتانكور بهترين تعويض بود، با اومدنش همه چي عوض شد. سر صحنه گل دوم، توپ رو از قارداشمون كسيه نتونست رد كنه و توپش رو گرفت، اون توپ به چهار ميلاني رسيد و بنتانكور روي پاي هر چهارتا رفت تا بالاخره از چهارمي گرفتش. عاشق اين مصمم بودنش شدم. پيانيچ با رئال محروم بود و ميتونست خديرا رو استراحت بده، اما خديرا موند و كار ميلان رو تموم كرد. در كل بازي به قبل از اومدن بنتانكور و بعد از اومدن بنتانكور تقسيم ميشه.
خيلي دلم ميخواد براي ميلان كري بخونم اما اين پست رو بدون كري رها ميكنم.
به نظر من كلاسيكوي ايتاليا اين بازيه نه يووه اينتر.