چلسی فصل 99 - 2000 از همه ی دوستداران فوتبال ایتالیا دلبری می کرد. جیانلوکا ویالی با سیمای قابل تشخیصش به تازگی کفش هایش آویخته بود روی نیمکت حضور داشت.
کارلو کودیچینی دروازبان نیمکت نشین سال های پیش میلان و لاتسیو هرچند این فصل دروازبان ذخیره ی اد دی گوی بود اما نوید ستاره ی آینده ی خط دروازه ی چلسی را میداد.
روبرتو دی متئو که هنوز سرش به اندازه ی این روزها هوا نمی خورد ستاره ی ایتالیایی دیگری بود که از لاتسیو به لندن آمده بود.
اما بزرگترین جاذبه ی ایتالیایی لندن جادوگر بزرگ ساردینا جیانفرانکو زولا بود، زولایی که فقط یک توپ فوتبال براش کافی بود تا ناممکن ها را ممکن سازد، عصایش را به لبه ی کلاه بزند و خرگوش بیرون بپرد.
اما اینها تمام ایتالیایی ها نبودند، ساموئل دالابونا که بعدها او را در میلان و ناپولی دیدیم، گابریل آمبروستی گوش سرعتی ویچنتسا، ایتالیایی ها حتی در آکادمی تیم لندنی هم رسوخ کرده بودن، نمونه اش لوکا پرکاسی.
ایتالیایی دوستان علاوه بر این ها دلخوشی های دیگری هم در لندن داشتند، مارسل دسایی دفاع سرسخت فرانسوی سال های گذشته ی میلان، دیدیه دشان هافبک فصل پیش یووه و از همه مهمتر اسطوره ی لیبریایی میلان که در نیم فصل به چلسی آمد: ژرژ وه آ
جالب تر اینکه چلسی در این فصل دو بار به ایتالیا آمد، یک بار میلان برای بازی با میلان و یک بار به رم برای بازی با لاتسیو که نتیحه اش فقط دو مساوی بود.
تمام این جذابیت ها حاصلی نداشت برای آبی های لندن جز یک اف ای کاپ در انتهای فصل و یک مقام پنجمی در لیگ.
