میتونم بگم زیباترین شب عمرم روسپری کردم...اصلاقابل وصف نیست اتفاقی که تواین بازی افتاد...قصداسائه ی ادب ندارم امافکرمیکنم فقط یه بارسافن میتونه بفهمه بارسافن هادربازی های رفت وبرگشت چه فشارهاچه استرس هاچه زخم زبان هاودرمجموع چه احساساتی روتجربه کردن...بازی برگشت مثل لمس آسمان بود...هنوزم گل روبرتورودقیقادرذهن دارم...توعمرم واقعاکمتراتفاقی بوده که بخوام بخاطرش اشک بریزم...حیف که اشک ندارم وگرنه اون گل قشنگ پتانسیل اشک ریختنوداشت...یادش بخیر...