به بهانه تولد فرانک ریبری؛ زخمی که از او یک ستاره ساخت

طرفداری- وجود بیش از صد زخم روی صورت چیزی نیست که انسان بتواند آن را بپذیرد. فکر به نگاه هایی که هر لحظه تو را می کشند، زخم زبان هایی که تمامی ندارند و فاصله گرفتن کودک های هم سن و سالت به خاطر تصادفی که هیچ تقصیری متوجه ات نیست، مانند جهنمی است که بدون هیچ گناهی تو را در داخلش انداخته اند. کودک داستان ما هنگامی که تنها دو سال داشت در یک تصادف با کامیون دچار جراحت وحشتناکی شد و چهره معصومانه کودکانه اش را از دست داد. تقدیری بسیار دردناک تنها برای یک کودک دوساله، فرانک دوران کودکی اش را این گونه توصیف کرده است:

باور نمی کنید که چقدر بد بود. مردم به یکدیگر می‌گفتند نگاه کن. این پسر چه قیافه‌ای دارد، به صورتش نگاه کن. این زخم دیگر چیست. چقدر زشت است، صورتش چرا به این شکل درآمده. مردم همیشه و همه جا به صورت من خیره می‌شدند، اما نه به خاطر اینکه آدم زیبارویی بودم، نه به خاطر اینکه نامم فرانک است، نه به خاطر اینکه فوتبالم خوب بود بلکه به خاطر زخم صورتم.

روزها بدتر از هر روز دیگر برای فرانک سپری می شد. او در کنار پدرش در ساختمان های شهری که بیکاری در آن موج می زد و جزو مناطق فقیرنشین فرانسه محسوب می شد، مشغول به کار شد. در کنار این همه زجر و درد تنها امیدش استعداد بالایش در کار با توپ بود. او بعد از کار، بعد از ظهرها در خیابان های سومر به فوتبال می پرداخت. فوتبالی که تبدیل به تنها دلخوشی زندگی او شده بود و از آن لذت می برد.

و خداوندی که انگار نگاه ویژه ای به این پسر داشت، چون فوتبال فرانک در مقابل بچه های دیگر در سطح بالاتری قرار داشت. او دارای جثه ای ریز و بسیار تکنیکی و سریع بود. با مشخص شدن استعدادش، پدرش او را به یک تیم محلی در شهرش فرستاد. بعد از نشان دادن توانایی های بی نظیرش در این تیم، فرانک در سال 1996 به رده های سنی تیم لیل در دسته دوم پیوست. او سه سال در این تیم بازی کرد ولی نتوانست دوران خوبی را در این تیم رقم بزند. مسئولان لیل با توجه به بازی های بد ریبری، او را به بولوژونه در دسته چهارم لیگ فرانسه فروختند. او سه فصل در این تیم حضور داشت و تنها 28 بازی برای این تیم انجام داد و موفق به زدن 6 گل در این تیم شد. ریبری حالا 19 ساله بود و هنوز نتوانسته بود فوتبال خود را به تکامل برساند، او بارها به تیم های مختلف به دسته دوم و سوم فروخته شد. در نهایت در سال 2003 ریبری به تیم دسته چهارمی استاد برست پیوست و موفق شد به همراه این تیم به لیگ دسته دو فوتبال فرانسه صعود کند. ریبری در سال 2004 به متز رفت و موفق شد بازی های خوبی را برای این تیم انجام دهد. او 20 بازی برای این تیم انجام داد و تنها یک گل برای این تیم به ثمر رساند.

ماجراجویی بعدی ریبری در ترکیه بود. او در سال 2005 به گالاتاسرای پیوست و ضمن بازی های خوب برای این تیم، لقب فراری ریبری را از هواداران گرفت. در سال 2006 ریبری به فوتبال فرانسه بازگشت ولی نه به سطح سوم یا چهارم، او به مارسی یکی از قدرت های برتر فوتبال فرانسه در آن سال ها پیوسته بود. ریبری دیگر آن بازیکن ضعیف نبود و به بازیکنی فیزیکی و فوتبال بلد تبدیل شده بود. فرانک طی دو سال 60 بازی برای مارسی انجام داد و موفق به زدن 11 گل برای این تیم شد. او موفق شد جام اینتر توتو را در سال 2005 با این تیم کسب کند. دوران درخشان دیگر از راه رسیده بودند و سیل پیشنهاداتی که از تیم های بزرگ به سمت ریبری روانه شده بود. در میان این همه تیم او بایرن مونیخ را انتخاب کرد و این شروعی بود بر زندگی یک ستاره، ستاره ای که با اراده بی نظیرش به جای شکستن ایستادن را انتخاب کرد و توانست زخمش را به یک مدال افتخار تبدیل کند. او انگیزه ای را ایجاد کرد که او را به اوج دنیا برد و صورت زخمی اش را تبدیل به یک ارزش برای خود کرد. ریبری در بایرن به تمامی افتخارات ممکن دست یافت و به اسطوره بزرگ این باشگاه تبدیل شد. او امروز35 سال سن دارد و در زندگی خود به همه چیز دست یافته است. به مناسبت تولد این بازیکن سخت کوش و دوست داشتنی لحظات دیدنی و زیبای این بازیکن را در دوران فوتبالش مرور خواهیم کرد.

جشن قهرمانی مارسی در رقابت های اینتر توتو سال 2005 با حضور ریبری.

ریبری در جام جهانی 2006 در کنار زیدان (تیمی که به فینال این رقابت ها رسید).

تصویری زیبا از جشن قهرمانی بوندس لیگا توسط بایرن مونیخ با حضور ریبری.

استعداد فوق العاده ریبری در بایرن مونیخ کاملا شکوفا شده بود. او در بایرن به یکی از بهترین وینگرهای جهان فوتبال تبدیل شد. بازیکنی مهار نشدنی با چاشنی سرعت و تکنیک بالا که هر مدافعی را نابود می کرد. اوج کار این فرانسوی کسب سه گانه در سال 2013 با بایرن مونیخ بود.