«گاهی کار فقر و بیچارگی به‌جائی می‌رسد که رشته‌ها و پیوندها را می‌گسلد، این مرحله‌ای است که تیره‌بختان و سیاه‌کاران چون بدانجا رسند درهم آمیخته و در یک کلمه که "شومی" است شریک میشوند، این کلمه بینوایان است.» ویکتور هوگو واقعیت این است که ما حتی اگر بخواهیم باادب و خوب باشیم نمیتوانیم. زندگی همه ما پر از شکست است، شکست های اقتصادی و عاطفی و... در کشوری که شما هیچ حریم شخصی ندارید در کشوری که شما باید دو سال از عمرتان را برای هیچ هدر بدهید در کشوری که همیشه تحقیر و تهمت می شنوید سخن از ادب و احترام فقط یک ایده آل گرایی ریاکارانه است. این ها توجیه اعمال ما نیست، حقیقت وضعیت موجود است. خود من در این سایت یا جاهای دیگر هرگز فحش بد نداده ام ولی واقعیت این است که وضعیت اقتصادی و وضعیت آزادی شخصی ما را عقده ای و عصبی کرده و ما میتوانیم مثل سابق حرف های قشنگ قشنگ بزنیم ولی نمیتوانیم مثل سابق آنها را اجرایی کنیم.