حزب حاکم «ملی‌گرای فیدز» در یک پیروزی قاطع موفق شد بالغ بر ۱۳۴ کرسی از مجموع ۱۹۹ کرسی پارلمان را به خود اختصاص دهد؛ موفقیت مجدد «ویکتور اوربان» در انتخابات مجارستان را می‌توان در راستای ادامه گسترش موج ناسیونالیسم و مهاجر ستیزی در اروپا قلمداد کرد. چندی پیش شاید خبر تشکیل با تاخیر دولت ائتلافی مرکل در آلمان بسیاری از هوادارن لیبرال اتحادیه اروپا را موقتاً امیدوار کرده بود تا بتوانند علیه جریان رو به رشد ملی‌گرایی و وطن پرستی در این قاره مقاومت کنند اما تنها با فاصله اندکی بعد از آن نخست نتایج انتخابات ایتالیا و پیروزی احزاب ملی گرا و وطن پرست «لیگ و جنبش پنج ستاره» موقعیت آنها را تضعیف کرد، و حال نیز موفقیت مجدد ویکتور اوربان در کشور مجارستان دومین ضربه به گلوبالیست‌ها، جناح چپ و جریان سوسیال دمکراسی اروپا در عرض چند ماه اخیر وارد کرد. اوربان که یکی از مخالفان سرسخت مرکل تلقی می‌شود، با رویکرد ضد مهاجرتی، خود را حامی ارزش‌های مسیحی اروپای واقعی می‌داند. وی با تاکید بر واژه «دموکراسی غیرلیبرال» گفتمان جدیدی را در مقابل چند فرهنگ‌گرایی و لیبرالیسم اروپای غربی ارائه کرده است. ایده‌ای که بر اساس آن ارزش‌های ملی بر آزادی فردی ارجحیت دارند. در وضعیت فعلی، اوربان با این نتایج چشمگیر می‌تواند رهبری جریان ملی‌گرایی اروپا را به عهده گرفته و لیبرالیسم، سیاست‌های مهاجرتی اتحادیه اروپا و حامیان آن از جمله ماکرون و مرکل را بیش از پیش به چالش بکشد. باید این نکته را در نظر داشت که رویکرد مهاجرستیزی اوربان در کنار مخالفت او با اتحادیه اروپا از برخی جهات وی را شبیه سیاستمداران جناح ملی گرا در اروپای غربی می‌کند؛ با این وجود اوربان می‌تواند از برخی جهات برای نئولیبرال های بروکسل حتی خطرناک‌تر از ملی گرایان اروپای غربی باشد، چراکه اولاً وی یک سیاستمدار کهنه‌کار محسوب می‌شود که سال‌هاست قدرت اجرایی را در مجارستان در دست دارد و از سویی دیگر، برخلاف احزاب ملی گرای اروپای غربی که خواستار خروج از اتحادیه هستند، وی تمایلی به خروج از اتحادیه ندارد بلکه خواهان تغییر و اصلاح بنیان اتحادیه اروپا است. لازم به ذکر است که میزان مشارکت در این انتخابات بالا و حدود هفتاد درصد بود، و اوربان در بسیج هواداران بسیار موفق عمل کرد. رقبای اصلی حزب حاکم را «راست افراطی جوبیک» و «سوسیالیست‌ها» تشکیل می‌دادند که پس از این نتایج رهبرانشان استعفا کردند. مخالفان وی امیدوار بودند میزان آرای اوربان نسبت به قبل کاهش پیدا کند، حال وی که از سال ۲۰۱۰ قدرت را در این کشور اروپای مرکزی در دست دارد با آرا و حمایتی بیش از گذشته پس از مرکل طولانی‌ترین دوره زمامداری از میان رهبران حاکم اروپا را از آن خود می‌کند. از این رو رهبران احزاب ملی گرا در سراسر اروپا از جمله حزب آزادی اتریش و حزب آلترناتیو برای آلمان این پیروزی را تبریک گفتند. نباید فراموش کنیم که از منظر رسانه‌های غربی، اوربان یک پوپولیست اقتدارگرا است و بروکسل وی را به نقض آزادی‌های مدنی ، محدود کردن و سرکوب رسانه‌ها و مطبوعات و نیز بیگانه‌ستیزی متهم کرده است. از سوی دیگر، جورج سوروس میلیاردر یهودی از جمله مخالفان اوربان محسوب می‌شود. اوربان، جورج سوروس و موسسات وی را مسئول مهاجرت بی‌رویه به مجارستان و اروپا و از بین رفتن هویت ملی این کشور می‌داند. در مقابل، بسیاری از رهبران ملی گرای اروپایی از جمله «مارین لوپن» از جبهه ملی فرانسه اوربان را مورد ستایش قرار می‌دهند و البته مجارستان روابط نزدیکی هم با روسیه، چین و ترکیه دارد. این تحولات بخشی از موج در حال گسترش ضدجهانی شدن است؛ ناسیونالیسم در اتحادیه اروپا به شکلی جدی در حال رشد است و به تدریج شاهد پر رنگ شدن و بازگشت دوباره مرزها و هویت‌های ملی در جغرافیای سیاسی اروپا خواهیم بود. در واقع چند فرهنگ‌گرایی آمریکایی و لیبرالیسم غربی با محوریت آلمان و فرانسه در حال تضعیف است و ظهور رهبران سیاسی مانند اوربان که با تکیه بر هویت ملی و دفاع از مرزها خواهان استقلال و باز پس‌گیری حاکمیت خود از اتحادیه هستند، چالش عمده آینده اروپا محسوب می‌شود.