خب این بازی هم تمام شد و اگر هیچ فایده ای برای پرسپولیس نداشته باشد به وضوح برای برانکو یک برد ارزشمند بود! بازی ای که شاید تقریبا ارنج دلخواه هواداران را از میانه ها داشت ، حضور احمد نوراللهی ، بشار رسن ، مصلح و محرمی و ... این بازی باز هم حقانیت برانکو را بیش از پیش نشان داد و همچنین حاوی پاسخ چرایی های بیشمار در طول فصل! اشتباهات پرشمار نوراللهی که یک صدم آنها حکم خلاصی ربیع خواه را صادر میکرد! نمایش کم فروغ دوباره و دوباره امیری و علیپور نمایش همان همیشگی منشا و گره خوردن های پیاپی! و همچنین بازی کم رمق بشار و مصلح و ... اینکه برانکو با تیمی تهی از ستاره های روز فوتبال ایران باز هم قهرمانی را به هوادار اعطا میکند و تاج و تخت قهرمانی را به پرسپولیس ، فقط نشان از کاردانی او و شناخت کاملش از بازیکنان دارد و بس... و افسوس از خرده هوادار ناسپاس که همه اینها را میبیند و به مردی که در سه سال اخیر مایه عزت دوباره او بوده در چارچوب به اصطلاح نقد! به خود اجازه اهانت می دهد! غافل از "معجزه ای" که در این فصل انجام شد! اینک هوادار می تواند عصای برانکو را ببیند که جدول و حریفان را شکافت و بر صدر جلوسی بی پایان داشت ، با همین شاید بی مصرف ها! ما ، اینجا ، طرفداری ، درخشانهایی با شلوارکهای بته جقه ، با ماسک فرگوسن! با این را نمیخواهیم و آن را میخواهیم ، با این باشد و آن نباشد سرگرمیم ، آن میخواهیم که عکسش در ماه افتاده ، یا بر حوض آب! بهر حال این نمیخواهیم! ما ملت ناسپاس به روایت تاریخ!...