برای قهرمانان سیاه و سفید
وقتی که در قرعه کشی مرحله ی 1/4 لیگ قهرمانان اروپا رئال و یووه به هم رسیدند، همگان میدانستند که جدالی جذاب و غیر قابل پیشبینی در راه هست. جدالی که معمولن برنده داشته و همیشه بازیهایی جذاب از آب درآمده هست. بازی رفت در تورین و بازی برگشت در سانتیاگو برنابئو برگذار میشد.
هواداران یووه دل خوش به اینکه در مراحل حذفی همواره قاتل رئال بوده اند و هواداران مادریدی هم به خاطره ی شیرین خود از کاردیف فکر میکردند. تورین جهنم بود اما جهنمی که بهشتیان را سوزاند و جهنمیان را با بهترین پذیرایی راهی منزل خود کرد. نتیجه عجیب بود.. رئال مادرید3_0 یوونتوس.
تمام توجه ها اما به پرواز رونالدو در آسمان و گل استثنایی او بود.
پنجه ی نا امیدی بر تورین سایه افکنده بود. از مکس آلگری گرفته که پس از بازی گفت:تمرکز ما بر روی اسکودتو و کوپا ایتالیاست تا سوپرمن یووه که پس از بازی از افسوس خود برای اینکه دیگر نمیتوان در این مسابقات حضور داشت رونمایی کرد، تا هوادارانی که دیگر امیدی نداشتند. در این نا امیدی مطلق شاهزاده بیانکونری اما معتقد بود که میشودصعود کرد.
*کسانی که صعود ما را باور ندارند از ما نیستند*.
این جمله ای بود که مارکیزیو به زبان راند. در شب قبل از بازی برگشت، در یکی از خاطره انگیزترین بازی ها گرگ های پایتخت ایتالیا، آبی اناری های کاتالان را دریدند و با وجود باخت 4-1 در نیوکمپ با برد 3-0 در المپیکو تاریخ سازی کردند.این بازی تاثیر شگرفی در روحیه اهالی سرزمین چکمه گذاشت به گونه ای که مصاحبه ی جدید آلگری حاکی از تغییر دیدگاه او بود. با این حساب اکثریت هواداران گورخرها نا امید بودند.. بازی در برنابئو آغاز شد و دقیقه 2 مانژوکیچ گل نخست یووه را به ثمر رساند.. مانژوکیچ بار دیگر دروازه ی حریف را گشود تا حالا بیانکونری فن ها بتوانند صعود را تصور کنند. در نیمه ی دوم ماتوییدی گل سوم را زد و حالا همه چیز برابر بود.. اضطراب در دل مادریدی ها و شور و شعف بسیار برای یوونتوسی ها... اما پنالتی در ثانیه های پایانی به سود کهکشانی ها و اخراج عجیب کاپیتان بوفون، پایانی بود بر رویایی که یوونتوسی ها در سر میپروراندند.. یووه پیروز شد اما بردی تلخ را چشید.
خوشحالی ها و شادمانی های بوفون افسانه ای سکانسی بود که هیچگاه از یاد ها فراموش نخواهد شد. ارتش سیاه و سفید پوش شهر تورین با تمام توان جنگید و ایستاده مردن را آموخت.
رئال صعود کرد اما همه از یووه گفتند و گفتند و گفتند.. رئال بازی را برد و بیانکونری قلب ها را تسخیر کرد.
یووه غروری را که شاید از دست رفته بود را بار دیگر
باز گرداند تا هوادارانش همیشه و در هر شرایطی
شعار معروفFINO ALLA FINE را فراموش نکنند.
دوست دختر ایتالیا درس بزرگی به همگان داد
و این جمله ی معروف را یاد آور شد
که میگوید:
*امید آخرین چیزیست که میمیرد*
