دوستان عزیز، من به همه ی شما یه عذرخواهی بدهکارم. بعد از بازی لیورپول و چلسی مطالبی رو نوشتم که هنوز چه به محتواشون و چه به طرز بیانشون پایبندم، اما سبب ناراحتی برخی از افراد شد. من از تمام دوستان ناراحت شده و دیگرانی که ناراحت نشدند معذرت میخواهم. من با اراده به اینکه بعداً معذرتخواهی خواهم کرد آن متن ها را نوشتم. ممکنه بپرسید چرا. دلیل این است: میخواستم با زبانی ساده و رک به هواداران چلسی دیدم را بگویم، و امیدوار بودم که این شیوه بیش از در لفافه گفتن نتیجه داشته باشد. انصافاً هم داشت. چون اگر بعد از بازی با اتلتیکو خیلی از بچه های چلسی منکر تأخیر بودند ولی دیسب در واکنش با این مطالب اگرچه ناخیر را محکوم نکردند ولی پذیرفتند که تیمشان تاخیری باری می کند. تمام مطالبی که نوشتم تماماً ناشی از سلاخی فوتبال در جلوی چشمم بود. آنقدر انتقادها از فوتبال مورینیو بالا گرفته که هواداران تیم های دیگه هم اون رو مورد انتقاد قرار دادند. بگذریم، فقط میخواهم خودتان را جای من بگذارید و برای اینکه بدانید من در چه حالی آن حرفها را زدم -با اینکه هنوز بهش پایبندم- تصور کنید ببینید کسی که از بیست سال پیش تا الان سرزنده جلوی رویتان میدویده و پر نشاط بوده و دوستش داشته اید را جلویتان سر می برند. از بازی دیشب لیورپول چلسی چنین حسی به من دست داد، احساس کردم دوستم یعنی فوتبال را جلویم سلاخی کرده اند، و وقتی می بینم واکنش ها تا این حد آرام و خنثی است شگفت زده می شوم. بگذریم، از همه ی بچه ها میخوام که منو ببخشن، ولی همزمان منو رو هم درک کنن!
