و امید، کلیدواژه گمشده فوتبال بود

تا اونجایی که از لیگ قهرمانان یادم میاد این بوده که تیم هایی که بازی رفت حتی با اختلاف 2 گل می بردن تقریبا خیالشون از صعود راحت بوده و بیشتر راه رو رفته بودن. حالا اگه این پیروزی تو خونه حریف بوده باشه که دیگه خیال تیم برنده از صعود جمع بود.

اما از فصل پیش و از دیدار بارسا-پاریس که به نظرم نقطه عطفی تو تاریخ لیگ قهرمانان بود این تفکر عوض شده و حالا می بینیم که تیم ها برای بازگشت تمام تلاششون رو می کنن (حتی در لیگ اروپا). رم که هیچکس شانس زیادی برای اونها تصور نمی کرد و یووه ای که تو خونه خودش 3 بر 0 مغلوب رئال شده بود برگشتند و حالا لیگ قهرمانان جذاب تر از همیشه شده. حتی پیش از دیدار لیورپول و سیتی هم خیلی ها این تصور رو داشتند که سیتی میتونه بازی رو برگردونه.

من تیمم بخاطر یکی از همین بازی های عجیب حذف شده اما واقعا تنها فقط یک ساعت بعد از بازی ناراحت بودم و هرچه که بیشتر می گذره به این نتیجه می رسم که این بازگشت ها برای فوتبال حیاتی بوده و اگه امسال یا فصل های بعد تیمی غیر از بارسا، رئال و بایرن قهرمان شه لیگ قهرمانان دوست داشتنی تر از قبل هم خواهد شد.

به نظرم میشه که بجای ایجاد تنش، دلخوری و کینه توزی از این جذابیت پیش اومده لذت برد.

پ ن: این چند روز بخصوص از دیشب تا الان سعی کردم ستون کاربران و کامنت ها رو دنبال نکنم و اون هایی رو هم که چشمم خورد تاسف برانگیز بود. بحث هایی که پیش اومده و صحبت هایی که زده شده بعید می دونم غیر از "سردرد" هیچ دستاوردی برامون داشته باشه.