""دوتا تماشاگر دویدن وسط زمین. سریع رفتم طرفشون، چون فکر میکردم اومدن اونا وسط زمین برای باشگاه دردسر درست میکنه. یکیشون به من نگاه کرد. ناراحتی توی چشماش موج میزد و گفت، آلن، مردم اونجا دارن میمیرن.""
همین چند جمله کافی بود تا آلن هنسن که پس از ۹ ماه مصدومیت تنها دو ساعت قبل از بازی فهمیده بود در ترکیب اصلی است، از عرش به فرش بیافتد.
15 آوریل سال 1989
لیورپول قرار بود در نیمهنهایی جام حذفی با ناتینگهام فارست بازی کند. همه چیز عادی به نظر میرسید.هیچکس فکر نمیکرد، آن روز بزرگترین فاجعه تاریخ فوتبال بریتانیا رقم بخورد؛ فاجعهای با ۹۶ کشته و ۷۶۶ زخمی.
بازی باید در زمینی بی طرف برگزار می شد و اتحادیه فوتبال انگلستان "هیلزبورو"، ورزشگاه اختصاصی تیم شفیلد را برگزید و سهم لیورپولی ها سکوی غربی ورزشگاه بود که به تماشاگران مهمان داده می شد.هواداران لیورپول که از ظهر راهی ورزشگاه شدند مجبور بودند از نرده های غربی و کوچک وارد شوند.لحظه به لحظه بر ازدحام جمعیت افزوده می شد و پلیس در تصمیمی عجیب یکی از دروازه هایی که صرفا برای خروج استفاده می شد را باز کرد.
مردم درحالی به سمت داخل ورزشگاه هجوم می بردند، که نمیدانستند مشغول " له کردن" جلویی ها هستن....
هنسن میگوید:
"قضیه مالِ بیست و نه سال پیش است، اما چون خیلی بزرگ و خیلی وحشتناک بود، انگار همین دیروز اتفاق افتاده."
اما داستان این زخم "قدیمی" که پس از این همه سال هنوز "تازه" مانده چیست؟
فوتبال انگلیس حتی بعد از 29 سال هنوز یاد 96 هزار هوادار فاجعه هیلزبورو را به بهترین شکل گرامی می دارد. در سایت رسمی لیورپول(liverpoolfc.com) عنوان شده است بنا به درخواست اکثریت خانواده ها، مراسم تکریمی به مدت یک دقیقه قبل از شروع بازی امشب لیورپول مقابل بونموث برای بزرگ داشت و مرگ 96 کودک، زنان و مردانی که زندگی شان در نتیجه این حادثه بزرگ دلخراش کننده از دست داده اند، برپا خواهد شد و همچنین ارج می نهند برای موفقیت ها و دستاوردهایی که خانواده ها و بازماندگان و هواداران و تمامی کسانی که از کمپین عدالت (justice) برای مدت مدیدی حمایت کردند.
طرفداران با در دست داشتن پلاکارت هایی به صورت طرح موزاییکی با روی نوشت '96' به نمایش میگذارند و بازیکنان هم به صورت نمادین و به عنوان احترام، بازوبندهایی به رنگ مشکی بر بازو خواهند بست.
لازم به ذکر است در کنار این حادثه دلخراش به حادثه مشابه داخلی آن که ایام سال نو 84 به وقوع پیوست است رو هم بازگو کنیم.
چه کسی باور میکرد روزی "آزادی" با آن همه امید در میان افرادی که تمام لبخندها، فریادها، اشکها و بغضهاشان را برایش به ارمغان میآوردند، به کابوسی تلخ تبدیل شود.هفت نفر زیر دست و پا له شدند، تا شیرینی بُرد ژاپن، تبدیل به تلخ تلخ تلخ شود.
دریغ که تاریخ فراموش کار است و فراموش کارتر از تاریخ خودمان هستیم! لیورپول نام آن 96 کشته را بر لوح ورودی باشگاه ثبت کرده، بر لباس اصلی تیم عدد96 را منقش کرده و هرسال مراسم یادبودی برای آنان برگزار می کند. چرا که آنان در راه عشق خود، جانشان را فدا کردند. اما در کشورمان بعد از گذشت این همه سال کوچکترین یادبودی، برای این 7 عزیز جان باخته برگزار نکرده ایم و حتی سراغی از خانواده هایشان؛ که در شادترین ایام سال عزادار شدند، نگرفتیم.
سخت است، بهارت در ثانیه ای به خزانی دل گیر تبدیل و نامت برای همیشه فراموش شود...
یادتان گرامی:
1-رحیم شفاعت
2-سید رحیم سید هاشمی
3-مجتبی ابراهیم زاده
4-هادی ربیعی
5-بهروز صدوقی
6-امید چوبدار خوشخو
7-محمد جعفری
