اختصاصی طرفداری- در مورد بازیکنی صحبت می کنیم که ۳۳ سال سن دارد و هر روزی که از فصل می گذرد. توپخانه اش مجهزتر می شود و گلوله هایش گداخته تر؛ ستاره ای که ۱۰ سال است در آسمان مادرید می درخشد و انگار نمی خواهد از این فوتبال لعنتی دل بکند. جاه طلبی اش آنقدر بالاست که هرگز نمی خواهد حتی یک دقیقه از زمان بازی را ازدست بدهد. او فقط در اندیشه رکورد شکنی است، رکوردهای انفرادی یا تیمی هیچ فرقی نمی کند. او همه را می خواهد. کریستیانو هرگز ناامید نمی شود. چون او به خوبی می داند که هیچ برد یا باختی جاودانه نیست.
بر می گردیم به ۸ ماه گذشته و دیدار رفت سوپر کاپ اسپانیا در نیوکمپ، بازی کاملا متعادل با نتیجه یک بر یک در جریان است و رونالدو به عنوان یار تعویضی در دقیقه ۵۷ به بازی می آید و پازل تهاجمی زیدان را تکمیل می کند. او ابتدا در دقیقه ۶۶ در مصافی تک به تک دروازه تراشتگن را باز می کند. که داور گل را به دلیل قرار داشتن رونالدو در آفساید مردود اعلام می کند، اما رونالدو دست بردار نیست و بالاخره در دقیقه 80 روی یک ضد حمله با استارتی بسیار سریع و با شوتی استثنایی دروازه بارسلونا را باز می کند. در ادامه روی یک فرار زیبا از رونالدو، در صحنهای بسیار مشکوک که رونالدو با اومتیتی داشت نقش بر زمین شد و داور درتصمیمی عجیب کارت زرد دوم را به رونالدو نشان داد و او را از زمین بازی اخراج کرد. رونالدو که بسیار متعجب شده بود از شدت عصبانیت داور را هل داد و ۴ جلسه محروم شد. رئال بازی را برد و آن روزها همه طرفداران رئال از برد خوبشان در ال کلاسیکو بسیار خوشحال بودند. در کنار تمامی نکات مثبت این بازی، با ۴ جلسه محرومیتی که کریس با آن مواجه شد ضربه سختی به او و رئال وارد شد. فصل آغاز شد و مسی رقیب دیرینه رونالدو با شروعی طوفانی فصل را آغاز کرد و در هر بازی که به میدان می رفت موفق به دبل، هت تریک یا پوکر می شد و توانست اختلاف گل هایش را در ۴ جلسه محرومیت رونالدو دو رقمی کند.
چهار جلسه محرومیت رونالدو به پایان رسید. او در بازی با بتیس در ترکیب اصلی رئال قرار گرفت. ولی هواداران به جای دیدن یک رونالدوی آماده، با یک رونالدوی افت کرده مواجه شدند. هفته های لالیگا سپری می شد و رونالدو بسیار ناآماده و گل نزن نشان می داد. و همین باعث دور شدن رئال از کورس لالیگا شد. او در هفت بازی ابتدایی رئال، با ۴۸ شوت زده فقط یک گل به ثمر رسانده بود که بدترین آمار این بازیکن در دوران حرفه ایش به شمار می رفت. اما با شروع سال ۲۰۱۸ همه چیز برای رونالدو تغییر کرد. عزم او در سال جدید و خبری از او در رابطه با قولش به هم تیمی های خود برای آقای گلی اش در لالیگا باعث نگرشی جدید در رونالدو شد. رونالدویی که تا اواسط فصل فقط 8 گل به ثمر رسانده بود، با درخششی بینظیر و عجیب با 14 بار گلزنی در 7 دیدار توانست باز هم کورس دو نفرهای را با مسی ایجاد کند. او در سال ۲۰۱۸ در ۱۶ بازی موفق به زدن ۲۵ گل و دادن ۴ پاس گل شده است. در اروپا رونالدو با ۱۵ گل زده با نفر دوم اختلاف ۷ گله دارد و فقط سه گل با رکورد بیشترین گل زده در یک فصل چمپیونز لیگ، که با ۱۷ گل در اختیار خودش است، فاصله دارد.
کریستیانو این روزها با گلزنی های خود رکورد ها را جابه جا می کند و تبدیل به همان قاتل همیشگی شده است. تعداد گل های بی شمار او در هر فصل کمک زیادی به رئال به خصوص در لیگ قهرمانان اروپا کرده است و اگر او در رئال حضور نداشته باشد آنها برای گلزنی به طور حتم دچار مشکل خواهند شد. او یک بازیکن ۳۳ ساله است و شاید دیگر آن بازیکن سابق نباشد که با استارت های انفجاری اش کل زمین را یک تنه بپیماید و توپ را وارد دروازه کند، شاید آن بازیکن فانتزی و دریبل زن نباشد، ولی با شم گلزنی بالای خود در مواقعی که به او نیاز است. بهترین عملکرد را از خود به نمایش می گذارد. بدون شک تردید به توانایی های رونالدو یک تفکر عجیب، و ریشه در اختلافات و تعصبات درونی دارد. چیزی که رونالدو بارها ثابتش کرده و باز هم عده ای به دنبال بهانه جویی هستند:
هرگز به من شک نکنید و اگر هم شک دارید به عملکرد فردی خودم، رئال مادرید و تیم ملی پرتغال نگاه کنید.