روز های باقی مانده به جام جهانی میگذرند ، به سرعت . با افتخار اولین تیم آسیایی حاضر در جامجهانی بودیم و در مجموع دومین تیم ، تنها با 2 گل خورده که براحتی میتوانست نباشد اما به هر دلیلی اتفاق افتاد !
در این بین اما فوتبال مردم کشورهای حاضر در جام را در خود غرق میکند از تمام جهات . موزیک ، هنر ، عکاسی ، طراحی و ... فقط به شوق دیدن قهرمانانشان در بزرگترین رویداد فوتبالی و شاید ورزشی جهان . اما حیف ، حیف که ما در کشورمان درگیر هزار مسئله کوچک و بزرگ هستیم اما کوچکترین توجهی به این نوع علایق نمیکنیم .
مسئولان فدراسیون ، داور درجه 3 قدیم یا هر کس دیگری که باید تصمیم صحیح میگرفت ، تصمیمش را گرفت : لباس ساده سیاه و سفید !
نمیدانیم چرا هیچ وقت در فوتبالِ ما اولین تصمیم ، بهترین تصمیم نیست . چند دقیقه به مسائل زیر فکر کنید :
1 - لوگوی ساده فدراسیون فوتبال متشکل از مستطیل و نیم دایره به همراه یک توپ چهل تکه .
2 - مشخص نبودن خواننده ترانه تیم ملی .
3 - مشخص نبودن لباس های تیم ملی .
اینها ساده ترین اتفاقات ممکن برای یک تیم فوتبالند اما ما در آن هم مانده ایم . آدیداس را می آوریم اما اثری از طرح و لباس زیبا نیست . ما میتوانیم به تنهایی بدترین نماینده برای آدیداس باشیم ( از نظر ظاهر )
تمام کشورهای مطمئنا ترانه های زیبای خود را آماده میکنند ولی ما ...
کلا در تمام زمینه ها خارج از عرفیم . همه هدایای معمولی می آورند ، ما فرش !
همه لوگوی مرتبط با کشور خود دارند ما فقط از قسمت ارتباطش پرچم مستطیلمان را داریم .
مصر فرعون را دارد ، بلژیک و اسپانیا و مکزیک و کلمبیا خاطرات جامهای جهانی قبل ، ژاپن سوباسا و عربستان عقاب ، ما صرفا عرق گیر !
لباس یک تیم ویترین آن است آبروی مردم و عامل انگیزشی بازیکنانشان که از این مهم تنها حرص خوردن برای ما باقی میماند ...
