. ِاین روزها سی امین سالگرد اعدام جمعی ۱۸۳ هزار کرد عراقی به دست حکومت «صدام حسین» است «انفال» نام مجموعه‌ی هشت عملیات قتل‌عام جمعی کردها است که در فاصله‌ی هفت‌ماهه‌ی فوریه تا سپتامبر سال ۱۹۸۸، در عراق انجام گرفت و در طی آن، دست‌کم یک‌صدوهشتاد و سه هزار کُرد به شیوه‌ای سیستماتیک قتل عام، و در گودال‌های ‌جمعی در جنوب و شرق عراق، «گم‌ و گور» شدند. در چند مرحله، مردم مناطق جنگی، از زن و مرد و کودک و پیر، به صورت جمعی و ناگهانی، ربوده و با کامیون‌های ارتشی به مناطق جنوبی و شرقی عراق انتقال یافتند. در طول صدها کیلومتر انتقال آن‌ها، تعداد زیادی کودک یا افراد پیر و بیمار که توان ادامه‌ی راه را نداشتند، مردند یا در بیابان‌ها رها شدند. تمام پسران و مردان بزرگ‌تر از سیزده سال نابود شدند. آن‌ها را دسته‌دسته، از اردوگاه‌ها منفکّ‌کرده و به بیابان‌های مرز عربستان انتقال داده و قتل عام می‌کردند. شیوه‌های اجرای کشتار، تقریباً مشابه شیوه‌های نازی‌ها بود: گروه‌گروه، در کناره‌های گودال‌های بزرگ ِ ازپیش‌آماده ایستانده‌ و به رگبار بسته‌می‌شدند. هر گودال بین پانصد تا هزار کُرد را در خود پناه می‌داد. آن زنان و کودکانی که توانستند از اردوگاه‌های مرگ بازگردند، غم‌ها و دردها و خاطره‌هایشان را در ژرف‌ترین ذره‌های وجودشان مخفی کردند تا به جرم افشای «اسرار دولتی» نابود نشوند. آن‌ها بی‌خبر از سرنوشت عزیزان‌ و نان‌آوران‌شان، حتا اجازه نیافتند که برای آن‌ها سوگواری کنند و البته تا دم مرگ منتظر بازگشت آن‌ها بودند. تنها بعد از سقوط صدام بود که توانستند بگریند و بفهمند که آن عزیزان نابود شده‌اند. سازمان مجاهدین خلق ایران(منافقین) ، همدست صدام در عملیات انفال بود.