دي استفانوي قرن بيست و يكم، اين كريستيانوست. براي پدرم و اكثر هم نسل هاي او دي استفانو كاملترين و تعيين كننده ترين بازيكن قرن بيستم بود (٥ بار پياپي قهرمان اروپا شد و در ٥ فينال گل زد) و براي نسل من و آيندگان كريستيانو بهترين بازيكن قرن ٢١ خواهد بود. عطش او براي پيروزي، شكست رو درك نميكنه. اگه بازي كنه (حيف كه سيستم چرخشي ضروري، گاهي ما رو از ديدنش محروم ميكنه) پيامدهاش همه چيز و بالا ميبره. بعد از خوردن گل، تيم به جز كريستيانو، وازكز و راموس نا اميد بنظر ميرسيد و پشت پاي جادويي برنده فعلي و آينده توپ طلا شايد تنها راه باز كردن دروازه كپا بود. حقيقت اينه كه كريستيانو بعد از گلزني در دربي و مقابل يووه، از يه نتيجه بد ديگه در برنابئو جلوگيري كرد. اين ٤٢مين گلش در اين فصل بود، اندازه تعداد گل هاي فصل گذشته اش و ٨ بازي ديگه باقي مونده (٥ بازي در ليگ و ٣ بازي در چمپيونزليگ اگه به كيف برسيم) اين يعني در ٣٣ سالگي گل هاي بيشتري نسبت به ٣٢ سالگيش زده. او اكسير جواني ابدي رو گرفته . " توماس رونکرو