زمانی که شروع به دیدن فوتبال کردم، دو مربی رو بیشتر از همه در قاب تلویزیون می دیدم و قیافشون دیگه به کل ملکه ذهنم شده بود. یکی سر الکس فرگوسن و دیگری، آرسن ونگر. اون موقع یه فوتبال انگلیس بود و یه منچستر و آرسنال و واقعا تیمی نمیتونست بهشون نزدیک بشه و رقابت همیشه تنگاتنگی داشتن. از همون موقع آرسنال، آرسن ونگر و مهاجمشون تیری آنری همواره به چشم یه رقیب برام دیده می شدن که واقعا هم رقیب چغری بودن. به همین خاطره که بعد گذشت سال های زیاد و افت آرسنال و آرسن ونگر، هنوز برای من آرسنال قابل احترام ترین رقیب داخلیه. آرسن ونگر مربی بزرگیه که افتخارات زیادی کسب کرد و جایگاه مهمی در تاریخ فوتبال داره. درسته که در یک دهه اخیر سیر نزولی رو به همراه تیمش سپری کرده ولی از حق نباید گذشت که همه چیز تقصیر ونگر نیست. شاید اون هایی که روزشماری می کردن تا ونگر بره برای این بود که نمی خواستن خاطراتی که ساخته، با موندنش خراب بشه و به جرأت میشه گفت اشتباهات مدیریتی آرسنال، بیشترین لطمه رو هم به آرسنال و هم به آرسن زد. وگرنه کیه که انکار کنه آرسنال با اینکه تیم کاملی نداره ولی فوتبال زیبایی بازی می کنه و این نشون میده مشکل اونطور که به نظر میاد از ونگر نیست.
در تصویر دو نفر از بزرگترین مربی های تاریخ لیگ برتر رو می بینیم که با رقابتشون، این لیگ رو به یه سطح دیگه ای رسوندن و حالا از فصل بعد هیچ کدومشون نیستن.
ممنون ونگر، رقیب همیشگی، ممنون بابت خاطرات. دلمون برات تنگ میشه.
