امروز روز غم انگیزی برای من بود چون زمانی که مطابق عادت روزانه پیج طرفداری رو چک کردم با خبر خداحافظی آرسن ونگر مواجه شدم.به جرعت میگم خیلی کم پیش اومده که برای کسی اشک بریزم اما ناخودآگاه برای ونگر اشکم سرازیر شد و بغضی به سنگینی 22 سال کل وجودم رو گرفت.برای من 32 ساله 22 سال عدد قابل توجهیه و البته خاص از اون لحاظ که دقیقا از سن 10 سالگی بود که خودم رو به عنوان یه هوادار جدی فوتبال شناختم و شروع عمر فوتبالی من همزمان شد با شروع سرمربیگری آرسن ونگر در آرسنال.من درسته طرفدار آرسنال نبودم اما از ونگر و تیمش تو این 22 سال خیلی خاطره دارم.روزهای تلخ و شیرین زیادی از اون و آرسنال به خاطرم میاد.نمیخوام مثال بزنم چون امکان داره بعضیا رو از قلم بندازم اما خب لحظات فوق العاده آرسنال ونگر بسیار زیاد بودند.واقعا ونگر خدمات زیادی به فوتبال کرد.این کم نظیره که یک شخص این همه سال در یک تیم حضور داشته باشه.واسه من و نسل من آرسنال یعنی ونگر و ونگر یعنی آرسنال.اصلا جدایی این دو غیر ممکنه.هویت آرسن و آرسنال در هم گره خورده و حالا وقتی به من که یه عمر اون رو روی نیمکت آرسنال دیده بودم میگن دورانش تموم شد باورش واسم خیلی سخته.این بی رحمی طبیعت و دنیاست که هیچ جایگاهی ابدی نیست وقتی میبینم که اول سر الکس و حالا آرسن دو بزرگمرد که با ثبات ترین سرمربیان تاریخ فوتبال بودن و عمری برای نسل ما خاطره ساز بودن دیگه پیر شدن و پا به سن گذاشتن و دورانشون به عنوان سرمربی به پایان رسیده متوجه میشم که هیچکس ابدی نیست و همه روزی خداحافظی میکنن.من هوادار هم مهمترین بخش از عمر خودم شامل کودکی و نوجوانی و جوانی رو پشت سرگذاشتم و حالا یه جورایی احساس پیری میکن و فقط خاطرات زیبای دوران پر فراز و نشیب فوتبالی برام باقی مونده.به این فکر میکنم که امسال نسل مربیان قدیمی با رفتن ونگر و البته اسطوره ای مثل یوپ هاینکس به پایان میرسه و مربیان جوان جای اون ها رو میگیرن.امروز روز خوبی برای من نبود و البته باید بگم خیلی ناراحتم که دیدم همه وقتی اسطوره ای مثل ونگر خداحافظی میکنه فقط لیست تعداد جام ها و قهرمانی ها رو به عنوان دستاورد او مینویسند.واقعا این کافی نیست.امثال ونگر خدمات بسیاری به فوتبال کردند.ونگر تنها 3 قهرمانی در لیگ و 7 قهرمانی در حذفی و قهرمانی بدون شکست در یک فصل و ... نبود.ونگر بازیکن ساز بود و ده ها ستاره به ورزش فوتبال معرفی کرد.ونگر سبک توتال فوتبال رو از استادش رینوس میشل به خوبی یاد گرفت و اون رو سالها در آرسنال اجرا کرد.برای من که عاشق فوتبال زیبا هستم فوتبال فراتر از جام ها و مدال هاست.ونگر بدشانس بود که قهرمانی اروپا کسب نکرد در این جام بدشانسی های زیادی میاورد و انگار طلسم شده بود وگرنه به نظرم حداقل دو قهرمانی در سی ال کمترین استحقاق او بود.ونگر با سیاست هاش در این دو دهه میلیاردها یورو برای آرسنال سود مالی به ارمغان آورد.ونگر مثل خیلی ها نبود که با هزینه های نجومی جام بیاره.همیشه کم خرج میکرد و در حد بضاعت موفقیت کسب میکرد.وگرنه اگر میخواست میتونست به تیم های ثروتمند تر بره و با خریدهای زیاد فاتح جام های زیادی بشه.امانه! ونگر از نسل دیروز بود نسلی که وفاداری و تعصب رو به معنای واقعی کلمه میفهمید.او در تمام عمر مربیگری به آرسنال وفادار بود و الان زمان وداع فرا رسیده.به نظر من باید مجسمه یادبودش ساخته بشه و الان دارم فکر میکنم چقدر زمان میبره که بتونم آرسنال رو بدون ونگر تصور کنم.او واقعا روح آرسنال بود.
بدرود پروفسور ممنون برای تمام دستاوردها و خدماتت به فوتبال
ممنون برای فوتبال زیبا و شناور و تماشاگر پسندی که تیمت ارائه میکرد و ما رو بیشتر و بیشتر عاشق فوتبال کرد.
هیچوقت فراموشت نمیکنم پروفسور توتال فوتبال
پ.ن: نام قطعه موسیقی: کودکی فراموش شده - گروه کلاغ ها در باران
