تو اين سالهايي كه با عشق و شور و هيجان فوتبال ديدم و از تيمهاي محبوبم طرفداري كردم ، با بردشون و باختشون زندگي كردم به اين نتيجه رسيدم انصافا اين طرفداري نبايد مانع لذت بردنم از اصل فوتبال بشه… حالا اگر من رئالي هستم ، يعني نبايد از فوتبال ديشب بارسا و سويا لذت ببرم؟ يا بازي فوق العاده ليورپول و من سيتي تو چمپيونز من رو به وجد بياره؟ اگر بخوام خودم رو از تموم اين هيجان و لذات هايي كه گهگاه از بازي تيم محبوبم هم بيشتره محروم كنم و بجاش منتظر پست بازي باشم تا با فحش و توهين از طرفداراشون استقبال كنم ، خوبه؟ شايد مويد حرف من ، ويدئويي باشه كه از طرفداراي دوتيم ناپولي و يووه ديروز درومد و با اينكه دو تيم رقيب مستقبن و طرفداراي متعصبي دارن ، اما كنار هم شادي كردن! بشخصه با اين تفكر خيلي خيلي راحتتر ميشه كنارهم زندگي كرد ؛ يعني از موفقيت ديگران لذت برد و حسادت كاري نكنه كه زندگي خودت و طرف مقابل رو تباه كني! اميدوارم راضي بوده باشين؛ شانس پين شدن هم نداريم متاسفانه ?