از شروع نيم فصل دوم چيزي جز ايني كه ميبينيد نبوديم. با تيم هاي متوسط و ضعيف خيلي بد بازي كرديم. بازي ها رو مضحكانه برديم، نمايش هاي ضعيف، حمله هاي كم و اينجا، مزد خستگي و بي انگيزگيمون رو گرفتيم. ناپولي بازي رو برد چون انصافا حقش بود. ناپولي حتي حقشه كه ليگ رو هم ببره. با آست الكرسي و وإن يكاد لاتزيو رو برديم، با اسپال و كروتونه چرت ترين امتيازات رو از دست داديم و حالا شرايط طوريه كه زناي محصنه در چهار هفته ي ليگ انتظارمون رو ميكشه. بازي رو زماني باختيم كه بعد از نمايش هاي فوق العاده ضعيف ديبالا و هيگواين بعد از اردوي تيم ملي آرژانتين كماكان فيكس بودن. بازي رو زماني باختيم كه مانژوكيچي كه در بهترين فرمش هست رو ميذاريم روي نيمكت، بازي رو زماني باختيم كه يك فصل بازي روگاني و بارتزالي و ليششتاينر ديده نميشه و الگري سر «آلمان دوستي» هوودسي كه حتي اسم بازيكنا رو هنوز بلد نيست فيكس كرد. اين بازي رو باختيم، به اشتباهات تاكتيكي، به انگيزه و ذهنيت بد، به دست و پاي سنگين و خسته بازيكنامون، اما اسكودتو رو نمي بازيم، جام مال ماست، مال ما خواهد بود. مجبوريم ببريم و مي بريم. بردن اينتر=قهرماني و از دست دادن امتياز مقابل اينتر به معناي تموم شدن همه چيزه.
اگه آلگري امسال قهرمان نشه كار طلايي اي رو انجام داده. از دست دادن آلوز و بونوچي در ابتداي فصل، جام نگرفتن و از دست دادن ماركيزيو و ديبالا در انتهاي فصل. انتهاي فصل بزرگترين آزمون آنيليه؛ سيكل اول يوونتوس آنيلي، ماروتا و پاراتيچي تموم ميشه و بايد نسل جديدي شروع بشه، نحوه برخورد با اين قضيه ميتونه بگه كه آيا ما به پيشرفتمون ادامه ميديم يا نه ميشيم ملت و بل اذل؟ #finoallafine