بعد از بازی رفت با رئال مادرید، این گمانه زنی قدرت گرفت که بایرن با قهرمانی زودهنگام بوندسلیگا دچار افت نسبی شده است. این مسئله از جنبه های مختلفی قابل بررسی است.
ابتدا باید دید چه عاملی باعث قهرمانی زودهنگام بایرن شد. به طور کلی دو عامل را می توان دخیل دانست: 1- وجود رکوردهای قابل ارتقا و متنوع که مهم ترین آن ها رکورد شکست ناپذیری بود. 2- عدم ثبات تیم های لورکوزن، دورتموند و شالکه برای تعقیب بایرن. ابتدا مورد دوم را بررسی می کنیم. تیم لورکوزن که تا نیم فصل در مکان دوم قرار داشت، با شروع نیم فصل دوم با دادن باخت های مکرر زمینه ساز اخراج سامی هیپیا سرمربی این تیم شد. از طرفی مصدومیت های بازیکنان دورتموند میانه های این فصل را از این تیم گرفت و این تیم تا رتبه 4 جدول پایین آمد.
درباره مورد اول، که در واقع رقابت تیم با خودش و رکوردهایش است، می توان به عینه مشاهده کرد زمانی که بایرن اولین باخت را بعد از 54 بازی متوالی در مقابل آگسبورگ تجربه کرد با افت شدید روحیه و بی انگیزگی بازی بعدی خود را 3-3 مساوی کرد. این روند با باخت 3-0 در آلیانز آرنا در مقابل دورتموند و با داشتن ترکیب کامل (به جز مصدومیت نویر در جریان بازی) به اوج خود رسید. نکته مهم این موضوع این است : " چه کسی مقصر اصلی باخت در مقابل آگسبورگ و قطع رکورد شکست ناپذیری، پیروزی متوالی لیگ و چند رکوزد دیگر است؟" جواب این سوال یک جواب دارد: پپ گواردیولا!
بازی ندادن به ترکیب اصلی تیم و خارج کردن تیم از رقابت و شرایط بازی های متوالی به همراه استفاده از چند بازیکن بی تجربه به طور همزمان(میچل وایزر، یالی سلاحی و پیر امریک هویبرگ) به همراه بازیکنان ذخیره مثل فن بویتن، شکیری و پیزارو باعث شد که از روی اشتباه بچگانه وایزر گل حریف به ثمر برسد و تیم توانایی جبران نداشته باشد.
البته در کنار این موارد ذکر شده، تغییر سیستم از 4-1-4-1- به 4-2-3-1، مصدومیت تیاگو آلکانترا و حتی استئفا اولی هوینس با افت بایرن متقارن شدند که در این میان هر یک نقشی در این امر داشته اند.
