امشب اتلتیکو مادرید فصل شگفت انگیز خود را کامل کرد، آن ها در لندن تیم چلسی را شکست دادند و به فینال لیگ قهرمانان اروپا راه پیدا کردند. تیمی که مربی اش مورینیویی بود که برخی اوقات حتی خدا را هم بنده نبود. آن ها ناچار به تکمیل فصل فوق العاده شان بودند، پازل بزرگ آن ها  قطعه ای بزرگ و نمایشی را کم داشت تا تکمیل شود، اما مردان سیمئونه این کار را کردند. من شما را دوست دارم حتی اگر باعث شدید یک شب لبخند کاملا از روی چهره ام ناپدید شود، من به شما احترام می گذارم چون نشان دادید با دستی خالی می توان کار بزرگ انجام داد. و تو ای دیگو سیمئونه، شاید آن شب معروف خیلی ها نفرینت کردند، خیلی ها دلشان شکسته شد، آن شب تو شیطنت کردی، اما این اخلاقت بود، می خواهم واضح بگویم، تو ای دیگو سیمئونه احمق ترین دوست داشتنی هستی که من تا به حال دیده ام. شاید آن شب حتی خود دیوید بکهام هم فکرش را نمی کرد که دیگوی پر از حاشیه روزی به قله فوتبال اروپا برسد. باید بگویم، رابین هود فوتبال اروپا به راستی شما هستید، رابین هودی که به جنگ بزرگان می رفت و غنایم را از آن ها می گرفت، با دستی خالی و قلبی شجاع. اتلتیکو نشان داد با دست خالی هم می توان کار بزرگ انجام داد، نشان داد هم چنان همه چیز پول نیست، حتی اگر باورش سخت باشد! من فکر نمی کنم اتلتیکو چاه نفت داشت باشد، امشب شب مبارزه پول های نفتی و دست های خالی بود. شما سزاوار بیشترن احترام ها هستید، تیمی که تا چند سال پیش در آستانه فروپاشی و ورشکستگی بود امروز رو در روی غول های اسپانیا قد علم کرده و حریف می طلبد. مردانی پر از امید که رئال مادرید را با آن همه سرمایه و ستاره پایین کشیدند، تیمی که بارسلونا را وادار به زانو زدن کرد. اتلتیکو نه مسی دارد نه رونالدو، آن ها حتی پول خرید یکی از این بازیکنان را هم ندارند؛ اما پیروزند. برخی اوقات باید ایمان داشت که با دستانی خالی هم می شود جنگید و پیروز شد...