یاران آقای " چـ " اکنون فقط 90 دقیقه تا تاریخ سازی در اروپا فاصله دارند، تیمی که در تاریخ یک صده ای خود تاکنون فقط یگ بار حضور در این مرحله از لیگ قهرمانان را تجربه کرده بودند، اکنون فقط 90 دقیقه تا لمس افتخار نقره ای رنگ اروپا فاصله دارد. رویای مادریدی ها (بخوانید اسپانیایی ها بجز ایالت کاتالونیا) خیلی زودتر از انتظار جامه عمل پوشانیده شد، بعد از حذف تحقیرآمیز غول های اسپانیایی در مرحله نیمه نهایی فصل گذشته لیگ قهرمانان اروپا بدست دو رقیب دیرینه یعنی دورتموند و بایرن مونیخ و برگزاری فینالی تمام آلمانی در ویمبلی و تاج گذاری آلمان در فوتبال اروپا، ماتادور ها که در سال های اخیر افتخارات ملی را یکی پس از دیگری به قبضه خود در آورده بودند، اکنون بار دیگر سعی بر نشستن بر بام فوتبال اروپا این بار در قامت باشگاهی را داشتند. در یکسو آقای پرز، پس از ناکامی "مو" در کسب لیگ قهرمانان به سراغ متخصص این کار رفت، کارلتو؛ سپس با 110 میلیون گرت بیل را سفید پوش کرد تا تیم را عملا چمپیونز لیگی بسته باشد! در آنسو دیگو سیمئونه که فصل گذشته همه را انگشت به دهان گذاشته بود با خرید داوید ویا و دیگو ریباس عنصر تجربه و فانتزی بازتر شدن را به تیم جوان، خشن و با صلابتش اضافه کرد و کمر به قهرمانی در لالیگا و شاید معجزه کردن در لیگ قهرمانان بست. اما نقطه اشتراک هر دو تیم یک چیز بود، فوتبالی مبتنی بر قدرت تیمی بالا در ساخنار دفاعی و ضد حملاتی سریع و آتشین؛ هر دو تیم فوتبالی سریع و خشن را به نمایش می گذارند بطوریکه رئال با این شیوه بازی ابتدا با اقتدار از گروه خود صعود کرد سپس یکی پس از دیگری تیم های بوندسلیگایی را زیر گرفت، 9 گل به شالکه، 3 گل به دورتموند و شام آخری 5 تایی به افتخار بایرن مونیخ ترتیب داد تا عملا نشان دهد که این فصل لالیگا از بوندسلیگا فرسنگ ها فاصله گرفته است تا به نوعی تلافی فصل گذشته را حسابی سر بوندسلیگا در آورده باشد. اما اتلتیکو هم دست کمی از همشهری خود نداشت آنها با 16 امتیاز و با قدرتی مطلق از گروه خود صعود کرده، سپس میلان نگون بخت را به توپ بسته و در یک چهارم نهایی بارسونای بزرگ را در نیوکمپ حذف کرد و در نیمه نهایی مورینیو و یارانش را در استمفورد بریج به آتش کشیده باشد تا عملا دست در دست همتای مادریدی خود ثابت کرده باشند هیچ تیمی با هیچ روشی جلودار این دو نیست؛ از فوتبال خلاقانه پپ گرفته تا تیکی تاکای بارسا و یا حتی فوتبال اتوبوسی آقای خاص! شاید این اتلتیکو دیگر وجود خارجی نداشته باشد، شاید فقط دو سه تایی 90 دقیقه فرصت لذت بردن از تیم " خاص " سیمئونه وقت داشته باشیم چرا که بعد از پایان فصل همانگونه که برای ما تبدیل به یک عادت شده دیگو کاستا ها، آردا توران ها، لویئز فیلیپه ها، کوکه ها و ... همانند تورس، فالکائو، آگرو و ... به تاراج سرمایه دار های آمریکایی، نفتکش های روسی و یا مالتی میلیاردرهای عرب خواهند رفت. اما همه این ها فقط و فقط زمینه سازی خواهد بود یا خیر؟! زمینه سازی ای برای درخشش ستاره های ماتادور دو تیم از کاستا گرفته تا راموس و کاسیاس (بعلاوه سوپر استارهای کاتالان) در ریودوژانیرو؛ یا اینکه ژرمن ها، رومی ها، لاله های نارنجی و یا مردم سرزمین قهوه توانایی قد علم کردم برابر آنها را خواهند داشت یا نه! اما چیزی که عیان خواهد بود این است که اکنون باید منتظر تاج گذاری مادرید در خاک برزیل اروپا (لیسبون) باشیم، اما آیا قهرمانی در خاک برزیل اروپا پیش زمینه ای برای تاج گذاری دوباره ماتادور ها در برزیل اصلی خواهد بود؟