همین جمله عظمت کاری که انجام شده رو به خوبی نشون میده . شاید تعجب بر انگیز باشه ولی نه یووه ی لیپی و نه رعال دل بوسکه و نه میلان انجلوتی و نه منچستر فرگوسن نتونستن همچین بازدهی از نسل طلایی خودشون داشته باشن . شاید تنها موردی که نزدیک این عملکرد رو داشته بارسای دهه اخیر باشه .
یوپ هاینکس و تیمش قوی ترین و سخت ترین تیمی بودن که از 2014 و بعد از دورتموند باشون مواجه شدیم و با این حال بازم این ما بودیم که صعود کردیم . ارزش این کار زمانی مشخص میشه که بدونیم هاینکس قبل از تقابلش با رعال مادرید 13 بازی نباخته بود .
با این حال امیدوارم مدیریت تیم برخلاف سال های گذشته ضعف هارو پشت موفقیت ها پنهون نکنه .
به امید 13 همی :)
