در سرزمين چكمه فوتبال از هر چيزي مقدس تر است، حتي پاپ و حتي مونيكا بلوچي. فوتبال يا معادل ايتاليايش، كالچو، ورزشي ساده است كه دشمني هاي عميقي ايجاد مي كند. اينتري ها از ميلاني ها متنفرند، ميلاني ها از اينتري ها. لاتزياله ها از رمي ها، رمي ها از لاتزياله ها و همه ي ايتاليا از يوونتوس. در اين بين، يوونتوس اما هميشه يك تيم را دشمن خود مي داند: فوتبول كلوب اينترناتزيوناله ميلانو. در بين تمامي رقابت ها اما هيچ يك مانند رقابت سال ٢٠٠٢ براي يوونتوسي ها جذاب نبوده است . ٤ مي ٢٠٠٢ اينتر ٦٩ امتيازي و صدرنشين است، يوونتوس ٦٨ امتياز دارد و رم ٦٧ امتيازيست. شاگردان هكتور كوپر مي توانند بدون توجه به نتايج رقبا، با يك پيروزي دلچسب مقابل لاتزيو براي اولين بار بعد از دهه ٨٠ قهرمان ايتاليا شوند. شايد حتي در شب قبل از بازي رونالدو نازاريو، خاوير زانتي و رفقا خواب قهرماني فردا را هم ديده باشند اما تا قبل از پايان روز، تنها خدا مي دانست چه غير قابل ترجمه عظيمي قرار است بر روح و روان ديوانه هاي اينتري وارد شود. اينتري ها با روياي قهرماني از خواب برخاسته بودند و انتظار روزي شيرين را مي كشيدند اما هيچگاه روزي تلخ تر از آن به خواب هم نديده بودند. بعد از زده شدن سوت آغاز، دو مسابقه ي حساس بين چهار لاتزيو-اينتر و اودينزه-يوونتوس شروع مي شود و هيجانات بالا مي گيرد. بعد از ٢-٣ دقيقه داويد ترزگه گل اول يوونتوس را به ثمر مي رساند تا ٢٤ گله (بدون پنالتي در ليگ ١٨ تيمي) شود. چندي بعد نيز دلپيرو اين برتري را دو برابر مي كند. حالا پيروزي يووه قطعي به نظر مي رسد. يوونتوسيها گور باباي اين بازي گويان، كانال تلويزيون را عوض مي كنند تا ببينند در ورزشگاه المپيكو چه خبر است. اينتري ها با تركيب قدرتمندي بازي را شروع كرده اند. رونالدو و ويه ري نوك پيكان حمله اينتر را زهردار كرده اند. ديري نمي پايد كه ويري دروازه تيم سابقش را مي گشايد تا اينتر دست رو را داشته باشد. گلي كه ماسيمو موراتي با كشيدن صليبي بروي سينه اش آن را جشن مي گيرد. كارل پوبورسكي كار را به تساوي مي كشاند اما اينتر تاب اين گستاخي را نمي آورد و لوييجي ديبياجو (همين كسخلي كه هم اكنون سرمربي موقت آتزوري است) دروازه پروتزي را براي بار دوم باز مي كند. همه چيز خوب است تا اينكه پوبورسكي، سيمئونه و اينزاگي اينتر را نقره داغ مي كنند. يوونتوس در حالي قهرمان مي شود كه اينتر قرار بود قهرمان شود. اينتر نه تنها قهرمان نمي شود كه سهميه مستقيم ليگ قهرمانان را نيز از دست مي دهد.
" اعصابم داغون است، امروز هيچ هوادار اينتري نيازي به ترحم و تسليت ندارد و من نيز اينگونه ام." ماسيمو موراتي اصلا از اين اتفاق راضي به نظر نمي رسيد. رونالدو اشك ريز از او هم بدتر بود. " ناكامي با من عجين شده است. ناكامي از اين بزرگتر نمي شود. تلخي از دست دادن قهرماني با نزديك بودن بيش از حد به آن بيشتر هم مي شود" رونالدو پيش از اين، در فينال جام جهاني ٩٨ هم شير نوشيده بود و هنوز اتفاقات جام جهاني ٢٠٠٢ برايش رخ نداده بود. اين اتفاق به قدري در خاطر يوونتوسي ها و صد البته اينتري ها پررنگ است كه بعيد است پاك شود. همين ٣-٤ سال پيش، جيجي بوفون پلاكارد "Godo Ancora" به معناي "هنوز دارم حال مي كنم" را در روز ٥ مي در دست داشت. در بازي هفته گذشته يوونتوس برابر اينتر، هواداري از هواداران اينتر پلاكارد « به ٥ مي خودتان خوش آمديد» كه به اين نكته اشاره داشت كه پيروزي اينتر در مقابل يوونتوس قهرماني را به ناپولي هديه مي دهد و تلافي ١٥ سال پيش در مي آيد. [ههه]