به کلیت حرفاشون ایراد وارده قطعا و متنش هم یجاهایی عجیب غریب میشه مثلا میلان 2007 معمولی بود :)) ولی یجاهایی هم درست میگه و ارزش خوندن و فکر کردن داره.
طبیعتا در هر رقابت حذفی اتفاقات و قرعه نقش مهمی داره و این غیر قابل چشم پوشیه اما اینکه یک تیم و یا گاها مربی تو این رقابت ها ضعیفن اصلا به این معنی نیست که همش بدشانسی اوردن ! و عکس این قضیه هم درسته ، رعال 2014 تا 18 یا یووه ی اواخر 90 یا میلان و منچستر دهه اول قرن اخیر به ثبات رسیدن تو چمپیونز و خب همین با شانس و اقبال در تضاده! چون شانس و اتفاق باید نادر و ناگهانی و غیر قابل پیش بینی باشه.
رعال مادرید 8! صعود پیاپی به مرحله نیمه نهایی داشته ، همچنین سال 2014 ، 2016 ، 2017 قهرمان اروپا شده و 2018 به فینال رسیده.
در همه این سال ها فقط و فقط سال 2016 از نظر کیفیت تیمی احتمالا بهترین تیم این رقابت ها نبوده که البته تو بازی فینال با بهترین تیم رقابت ها که بایرن و بارسارو پشت سر گذاشته بود نمایش خوب و پایاپایی داشت که در نهایت به قهرمانیش تو ضربات پنالتی رسید. کاری که احتمالا دو حریف قبلی اتلتیکو از خداشون بود بتونن انجام بدن!!!
همچنین در این مدت با قهرمان بوندس لیگا ، لالیگا ، سری ا وفرانسه بازی کرده که اکثر مسابقاتو برده.
حتی تو امار های فردی هم این برتری حفظ شده.
کریس رونالدو مطلقا بهترین بازیکن سی ال بوده و جدا از گل های زیادی که زده ، کیفیت بازی بالایی داشته.
تونی کروس از سال 2014 تا الان بیشترین شانس گلزنی رو ساخته و در امارهایی مثل پاس کلیدی و دقت پاس جز نفرات برتر بوده.
کاسمیرو روند روبه رشدش رو از 2014 شروع میکنه ، 2015 تو پورتو بیشترین قطع توپ میرسه و از 2016 جلوتر از اسم های بزرگی مثل مارتینز و ویدال و بوسکتس بهترین هافبک دفاعی این رقابت ها بوده.
سرخیو راموس هم که نیاز به توضیح نداره
ابن ثبات خارقالعده توی همچین تورنومنت سختی ، به خوبی نشون میده که این دوره طلایی ثمره یک برنامه ریزی همه جانبست و نقش حداقلی شانس توش از حد معمول هم کمتره و سلطه رعال غیرقابل چشم پوشیه.
