‌ سال ۱۳۸۷ وقتی در عین شایستگی با وجود کسر شیش امتیاز قهرمان شدیم و نهمین قهرمانیمون رو جشن گرفتیم تیم رقیب با شیش قهرمانی تو رتبه سیزدم جدول بود! دست نیافتنی‌تر شدن پرسپولیس و تک قطبی موندن فوتبال خوشایند خیلیا نبود، آقایون دست به کار شدن و خاله خرسه‌ها رو به تیم نزدیک کردن تا پرسپولیس رو از درون بپاشونن که موفق شدن و پاشوندن، ما رو به جنگ‌های درون تیمی سرگرم کردن و اونقدر بهمون ظلم کردن و با داوری‌ها سرمونو بریدن که هشت سالمون به تباهی و خون دل خوردن گذشت تا اینکه خدا نظر کرد به دل اون چند هزار هواداری که تو بدترین روزا و باخت‌ها عشقشونو تو استادیوم تنها نمیذاشتن، برانکو اومد و با همه سنگ اندازی‌هایی که تو کارش شد از دل ضعیف‌ترین پرسپولیس تاریخ یکی از مقتدرترین پرسپولیس‌های تاریخ رو ساخت و لذت صدرنشینی‌های پی در پی بیست سال پیش رو به نو هواداران پرسپولیس هم چشوند اما متاسفانه این روزا همه چیز عجیب شبیه اولین روزای دهه تلخیه که پشت سر گذاشتیم، یازده قهرمانی پرسپولیس و رقیب تکرقمی و خاله خرسه‌های نزدیک به تیم و جماعتی که هرگز از تاریخ عبرت نمیگیرن. شاید دوشنبه آخرین فرصتمون باشه برای جلوگیری از یه تلخیه طولانی!