درست زماني كه همه از فوتبال ايتاليا نااميد شده بودند، جوانكي ٣٦ ساله به آن ايمان داشت. برلوسكوني، موراتي و الكان ها صاحبان ميلان، اينتر و يوونتوس اميدي به فوتبال ايتاليا نداشتند. بر خلاف موراتي و برلوسكوني مديران يوونتوس شرايط برزخي براي يوونتوس ايجاد نكردند. ديدند نمي شود، يوونتوس را ترك كردند. با آمدن آنيلي ورزشگاهي با كمك بنگاه هاي مختلف ساخته شد. آنيلي بعد از ساخته ورزشگاه، دست در جيب كرد و ٨٥ ميليون يورو از جيب و ١٥ ميليون يورو با فروش بازيكن براي نقل و انتقالات به مدير ورزشي تيم تحويل داد. هنگاميكه رقيبان داشتند شل مي كردند، آنيلي سفت كرد. او ١٠٠ ميليونش را نه براي يك مربي اسم و رسم دار بلكه براي جوانكي بي تجربه خرج كرد. در عين حال كه مي توانست بزرگان را به يوونتوس بياورد، به كنته اعتماد كرد. در حاليكه توليد پول از فوتبال در ايتاليا كفاره دارد، تيمي ساخته در عرض ٧ سال از تيم ٧-٨ ايتاليا به بهترين تيم ايتاليا و يكي از سه تيم برتر اروپا تبديل شده است.
درست زماني كه ديگران چوب مديريت قديمي خود را مي خورند يوونتوس از داشتن جوانكي آكسفورد رفته شاداب است. مديري جوان و با دانش كه تنها يك ليگ قهرمانان با تبديل شدن به بهترين مدير تاريخ يوونتوس فاصله دارد.
نمي دانم چه تعريفي براي اسطوره در ذهن خود داريد اما آنيلي همه ي تعاريف اسطوره بودن به جز بازي كردن در بايرن مونيخ را دارد.