یادداشت فردوسی پور برای محمد صلاح محمد امید یک ملت اسمش محمد است. خارجی‌ها خيلی با اين اسم راحت نيستند. بيشتر وقت‌ها «مو» صدايش می‌كنند. موهايش، مجعد و آشفته، بدون آلايش و مد، اطراف صورتش را پوشانده. چشمانی نافذ دارد كه تا نهايت عمق آن اثری از نخوت و خودشيفتگی ديده نمی‌شود. نام خانوادگی او «صلاح» است. هروقت صلاح بداند توپ را وارد دروازه حريف مي كند. سرشار از شور و ذكاوت. فرصت‌طلب است و به آنی توپ، بازيكن حريف يا فضا را شكار می‌كند. همين‌طور دل‌های طرفدارانش را. شادی گل هايش هم منحصربه‌فرد است. دست‌های گشاده به روی هستی و سجده بر خاك سبز. او «محمد صلاح» است. از اهالی مصر. حرفه‌اش گل زدن و نابود كردن حريفان است. در زمين فوتبال شور و شعور او همه را شيفته خود كرده. وقتي انتظارش را نداريد، توپ را روی پای چپش می‌آورد و با ضربه‌ای مورب دروازه را باز می‌كند. وقتی حتی تصورش را هم نمی‌كنيد، با يك چيپ محشر حالتان را خوب می‌كند. وقتی گمان می‌كنيد كه می‌دانيد حركت بعدی او چيست، با ظرافت دريبل می‌كند و به راهش ادامه می‌دهد. اين فصل ٤٣ گل زده. بيشتر از رونالدو و برابر با مسی. اين فصل هرگز اجازه نداده ليورپول تنها قدم بزند. در مصر، اميد يك ملت خسته و سختی كشيده در جام‌جهانی است. اسم او «محمد صلاح غالی» است و فوتبال بازی كردنش عالی.