سلام.... نمیدونم چ حس عجیبیه، بغض گرفتع وجودمو... انگار زبونم لال یک بزرگترمو از دس دادم.. ونگر از سال ۲۰۰۵ که با آرسنال آشنا شدم بالای سر تیم‌وایستاده... با همه لج بازیاش یا حتی رو مخ بودناش ولی عاشقانه دوسش داشتم چون سرمربی باشگاه مورد علاقم بود.... حتی دو سال آخر دیگه خسته شده بودم از بعضی از لجبازیاش و تیم به نفس جدید نیاز داشت.... ولی مرسی آرسن که آرسنال رو به من و خیلی ها هدیه دادی .... گاهی برای ماندن باید رفت??? 1996.2018 ..... واسه همدیگه دعا کنیم??