خيلي واضحه كه همه از پيروزي تيمشون خوشحال ميشن. من هم طبيعتا علاقه قلبيم بر اينه كه استقلال ببره و بره بالا. رفتن به دور بعد و داشتن فرصت براي تقويت تيم واسه يك چهارم خيلي دوست داشتنيه. چيزي كه هست و مي خوام بگم اينه كه من ابدا از شكست استقلال نااميد نمي شم. يك درصد به صعود از گروه اعتقادي نداشتم و فكرش هم برام عجيب بود كه اون استقلال داغون بياد و همچين بازي هايي رو ارائه بده و همچين نتايجي رو بگيره.
ذوب آهن درسته تيم خارجي نيست ولي واقعا قدرتمنده و اگه با مقوله فرم آشنايي داشته باشيد مي تونيد به راحتي بگيد كه بهترين تيم ايرانه (اصلا همين كه قهرمان نيم فصل دوم شده گواه اينه كه تو اين چند ماه عالي بودن) و علاوه بر اين ها مربيشون امير قلعه نوعيه كه همه ما مي دونيم چه كارهايي عليه استقلالي كه خودش مربيش نيست ميتونه بكنه. قلعه نوعي هيچوقت استقلالي نبوده و هوادار هيچوقت حس تعلق به استقلال رو توي رفتاراش نديده. اين كه با برانكو تيم ميشه، اين كه دم خودش رو براي هواداراي رقيب تكون ميده، اين كه خيلي ساده ميتونه يك جواب معمولي بده و رد شه ولي به جاش مياد به خانواده هوادار توهين ميكنه... خب اين ها من هوادار رو به جايي مي رسونه كه ازش متنفر باشم.
مجموعش اين كه به اين تيم افتخار مي كنم بابت اين پيشرفتي كه داشته اما نمي تونم چيزي جز شكست دادن بزرگترين دشمن استقلال رو قبول كنم.